Vanu ve Kapıdan Geçmeyen Ay

1. Bölüm: Yastığın Küçük Yolculuğu

Gökteki ay değil, yumuşak bir ay

Bir varmış, bir yokmuş. Bulutların üstünde masalsı bir köy varmış. Bu köyün yolları, yumuşak görünse de yürümek için sağlamış. Vanu burada babası Dore ile yaşarmış. Bir sabah evlerindeki büyük yastığa bakmış. Yastık, ince bir aya benziyormuş.

Yastığın kumaşı açık altın rengindeymiş. Kenarından mavi bir dikiş geçiyormuş. İki ucu da yumuşakça yuvarlanıyormuş. Vanu elini üzerine koymuş. “Ay bugün bizimle gezecek,” demiş. Babası gülümsemiş. Gökyüzündeki gerçek ay yerindeymiş. Bu, okuma köşesi için hazırladıkları bir yastıkmış.

Köyün eğrelti bahçesinde yeni bir okuma odası varmış. Yastığı oradaki minderlere götüreceklermiş. Dore onu iki eliyle kaldırmış. Vanu bir ucuna hafifçe dokunmuş. Ama bütün ağırlığı taşıması gerekmiyormuş. Babası yastığı desteklerken Vanu önden yürüyüp düz yolu gösterebilirmiş.

Evden çıktıklarında etraflarında beyaz, yuvarlak çatılar görünüyormuş. Çiçekliklerde pembe çiçekler varmış. Vanu yastığın iki ucunu yukarı bakarken görmüş. Sanki gülümseyen bir kayıkmış. “İçine oyuncaklar otursa güzel olurdu,” demiş. Gerçekten binmeye çalışmamış. Bu yalnızca yol boyunca kurduğu küçük bir hayalmiş.

Bu ayı gökten indirmedik. Birlikte götüreceğimiz yumuşak bir yastık yaptık.

Biraz yürüyünce bulut evleri geride kalmış. Önlerinde büyük mor eğreltiler belirmiş. Bahçenin geniş yolunda rahatça ilerlemişler. Dore yastığı iki ucu yukarı bakacak biçimde tutuyormuş. Vanu babasının yanında durmuş. Birlikte yürümek, yastığın hiçbir yere takılmadan gitmesini kolaylaştırıyormuş.

Bahçenin sonunda okuma odasının girişini görmüşler. Kapısı uzun ve darmış. Kapının yanında yaprak biçimli oymalar varmış. Vanu açıklığa bakmış. Sonra yastığa dönmüş. Yastık, o duruşuyla kapıdan daha geniş görünüyormuş. Babası kapının önünde durmuş. Birlikte dikkatle bakmışlar.

Vanu, “Biraz daha itsek olur mu?” diye sormuş. Dore yastığı kapıya bastırmamış. Önce yumuşak ucunu açıklığa yaklaştırmış. Diğer uç kenarda kalmış. Bu duruşuyla geçmiyormuş. “Şimdilik duralım,” demiş. Vanu da durmuş. Yolculuğun küçük sorusu, kapının önünde ortaya çıkmış.

2. Bölüm: Ayı Yan Çevirince

Aynı yastık, başka bir duruş

Dore yastığı rahatça tutabileceği biçimde kendine yaklaştırmış. Vanu açıklığın bir yanına geçmiş. Kapının yüksekliğine bakmış. Yukarıda epeyce yer varmış. Ama iki yandaki kenarlar birbirine yakınmış. Yastık ise sağa ve sola doğru uzanıyormuş. Vanu bu farkı babasına göstermiş.

“Üst tarafta daha çok yer var,” demiş. Babası başını sallamış. “Yastığımız başka türlü durabilir mi?” diye sormuş. Vanu ellerini havada yavaşça çevirmiş. Sonra başını yana eğmiş. Ayın uçları yukarı yerine yana baksa ne olurdu? Bunu denemek istemiş.

Dore yastığı kapıdan biraz uzaklaştırmış. Onu yavaşça çevirmiş. Vanu kenarda durmuş, parmaklarını kapı aralığına sokmamış. Biraz önce geniş duran ay şimdi uzun görünüyormuş. İki yumuşak ucu yana bakıyormuş. Aynı mavi dikiş kenarında duruyormuş. Başka bir yastığa dönüşmemiş.

Vanu gözlerini açmış. “Şimdi boyu yukarı gidiyor,” demiş. Dore, yastığı bu yeni duruşuyla açıklığın karşısına getirmiş. Önce durmuşlar. İki yanına bakmışlar. Mavi kenar kapının yanlarına sıkışmıyormuş. Üstte de yeterince boşluk varmış. Bu kez daha uygun görünüyormuş.

Yastık küçülmedi, kapı da büyümedi. Biz yalnızca yastığın duruşunu değiştirdik.

Babası yavaşça ilerlemiş. Yastık kapıdan geçmiş. Vanu onun ardından yürümüş. Daha sert itmeleri gerekmemiş. Kapıyı sökmemiş, yastığı kesmemişler. Yalnızca aynı yumuşak ayı başka yönde tutmuşlar. Vanu bu kadar küçük bir değişikliğin işe yaramasına şaşırmış. Sonra sevinçle gülmüş.

İçeride yastığı alçak minderlerin yanına koymuşlar. Dore ona, dışarıdaki duruşunu hatırlayıp hatırlamadığını sormuş. Vanu iki elini yana açmış. Sonra birini yukarı kaldırmış. “Önce böyle genişti. Sonra böyle tuttuk,” demiş. Elleriyle gösterirken olanları yeniden düşünmüş.

Yastık şimdi odanın içindeymiş. Geniş kenarı veya yumuşak uçları eksilmemiş. Kapı da aynı kapıymış. Vanu babasına dönmüş. “İyi ki hemen sıkıştırmadık,” demiş. Dore gülümsemiş. Birlikte durup bakmaları, yolculuğa devam etmeleri için yeni bir fikir vermiş. Şimdi içeriyi keşfedebilirlermiş.

3. Bölüm: Ayın Dinlendiği Köşe

İtmeden de bir yol bulunabilir

Okuma odasının içi yuvarlakmış. Penceresinden akşamüstü ışığı girmeye başlamış. Alçak raflarda resimli kitaplar, yerde de erik rengi minderler varmış. Vanu ay yastığını onların yanına yerleştirmek istemiş. Babasıyla birlikte yumuşak köşeye koymuşlar. Yastığın iki ucu bu kez yine yukarı bakıyormuş.

Vanu mindere oturmuş. Sırtını ayın yumuşak kıvrımına yaslamış. Babası yanına gelmiş. Götürdükleri yastık, okuma köşesinin bir parçası olmuş. Vanu etrafına bakmış. Pencereden mor eğreltiler görünüyormuş. Dışarıdaki dar kapı, içeriden de aynı şekilde duruyormuş. Yalnızca artık öteki yanındaymışlar.

Dore raftan resimli bir kitap almış. İlk sayfada küçük bir bahçe görünüyormuş. Vanu resme bakarken yastığın yolculuğunu anlatmak istemiş. Kitabı kısa bir süre kapatmışlar. Vanu önce bulut evlerini, sonra mor yaprakları anlatmış. Babası sözünü kesmeden dinlemiş.

“Kapıda ayımız geçemedi,” demiş Vanu. “Daha çok itmedik. Önce baktık.” Sonra ellerini yan çevirmiş. Yastığın nasıl döndüğünü göstermiş. Aynı hareketi oturduğu yerden yapınca gülmüş. “Ben de ayı anlatırken dönüyorum,” demiş. Dore de onunla birlikte gülümsemiş.

Bir şey takılınca durup bakabilirim. Bazen çözüm, daha güçlü itmek değil başka türlü denemektir.

Biraz sonra kitabı yeniden açmışlar. Vanu sayfadaki resimli yolu izlemiş. Hayalinde yumuşak bir ay, o yolda yürüyormuş. Yol daralınca durup sağa sola bakıyormuş. Bu, kendi eklediği bir masalmış. Gerçek yastık yanında duruyormuş. Konuşan ve yürüyen ay yalnızca öyküsündeymiş.

Kitap bitince Vanu onu babasına uzatmış. Dore rafa geri koymuş. Yastık odada kalacakmış. Başka zaman geldiklerinde onu yine kullanabileceklermiş. Vanu mavi dikişe son kez dokunmuş. Birlikte getirdikleri şeyin burada bir yeri olması hoşuna gitmiş. Onu geri taşımaları gerekmiyormuş.