Umu, annesi Muna ile gezintideyken merhabasının geri geldiğini duyar. Saklı bir arkadaş aramak yerine durup dinler; yankıyı keşfedince bu keşfi neşeli bir oyuna dönüştürür.
Okumak için üyelik gerekmez. Ücretsiz hesabınızla bu masalı saklayabilir, web ve mobilde kaldığınız yerden devam edebilirsiniz.
3-5 yaş
Yaklaşık 8 dakika
3 bölüm
Merak ve keşif
Okuma süresi dakikada 100 kelime üzerinden yaklaşık hesaplanır; sohbet ve resim molalarıyla uzayabilir.
Umu, annesi Muna ile gezintideyken merhabasının geri geldiğini duyar. Saklı bir arkadaş aramak yerine durup dinler; yankıyı keşfedince bu keşfi neşeli bir oyuna dönüştürür.
Merak ettiğimiz bir şeyi hemen bilmek zorunda değiliz. Durup dinleyebilir, bir büyüğümüzle birlikte deneyip görebiliriz. Bazen geri gelen ses, kendi sesimizin yankısıdır.
Bir varmış, bir yokmuş. Umu adında küçük bir ayıcık varmış. Bir sabah annesi Muna ile çayıra gitmeye hazırlanmış. Annesi örtüyü sepete koymuş. Umu da kendi küçük peçetesini getirmiş. Yolda eski değirmenin önünden geçeceklermiş.
Değirmenin kocaman tahta çarkı o gün dönmüyormuş. Kapının önünde un çuvalları duruyormuş. Umu çarka bakmış, sonra açık vadiye dönmüş. Karşı tarafta açık renkli yüksek bir kayalık varmış. Sabah ışığı taşların üstüne yumuşacık yayılmış.
Umu, güzel manzarayı görünce neşeyle el sallamış. “Merhaba!” demiş. Çok geçmeden uzaktan ince bir merhaba duyulmuş. Ayıcık kulaklarını dikmiş. Annesinin eline hafifçe dokunmuş. “Biri bana cevap verdi,” demiş. Yüzünde kocaman, meraklı bir gülümseme varmış.
Önce değirmenin kapısına bakmış. Kapıda kimse yokmuş. Sonra çarkın yanına göz gezdirmiş. Orada da bir arkadaş görünmüyormuş. Umu annesinin yanında kalmış. “Belki bir ayıcık bizi görüyordur,” demiş. Annesi hemen bir isim söylemek yerine dinlemiş.
Bir ses duydum. Önce durup dinleyeyim, sonra ne olduğunu birlikte araştırayım.
“Ne duyduğunu bir daha fark edelim mi?” diye sormuş Muna. Umu başını sallamış. Bu kez yalnızca “Hop!” demiş. Uzaktan yine kısa bir hop gelmiş. Annesi konuşmamış. Umu da sessizce beklemiş. Onlar susunca başka bir söz duyulmamış.
Umu biraz düşünmüş. “Ben merhaba deyince merhaba dedi. Hop deyince hop dedi.” Muna gülümsemiş. “Güzel fark ettin,” demiş. Ayıcık kendi ağzını göstermiş. Acaba duyduğu ses, söylediği sözle birlikte mi ortaya çıkıyormuş? Bunu anlamak istiyormuş.
Annesi ilerideki düz alanda bir bank göstermiş. Oradan kayalık daha rahat görünüyormuş. Birlikte geniş yolda yürümüşler. Umu acele etmemiş. Küçük peçetesi sepetteymiş, merakı ise onunla yürüyormuş. Bankın yanında durup kulaklarını yeniden çevreye vermişler.
Bankın önündeki alan düz ve genişmiş. Muna sepeti bankın üstüne bırakmış. Umu onun yanında durmuş. Kayalık karşılarında uzanıyormuş. Taşa tırmanmaları gerekmiyormuş. Oldukları yerden bakmak ve dinlemek yeterliymiş. Bir süre ikisi de sessiz kalmış.
“Şimdi ben söyleyeyim,” demiş Muna. Kısa bir “Merhaba!” diye seslenmiş. Az sonra annesinin sözü geri gelmiş. Bu kez ses Umu’nun ince sesine benzemiyormuş. Annesinin sesi gibiymiş. Umu gözlerini annesine çevirmiş. Yeni bir ayrıntı fark etmiş.
“Sen söyleyince sana benziyor,” demiş. “Ben söyleyince de bana!” Muna başını sallamış. “Buna yankı denir,” diye anlatmış. “Sesimiz taş yüzeye çarpıp geri geldiğinde yeniden duyulabilir.” Umu karşıdaki kayaya bakmış. Orada saklanan bir arkadaş görmek zorunda değilmiş.
Ayıcık ellerini arkasına koymuş. Bu kez yalnızca kendi adını söylemiş. “Umu!” Az sonra adı uzaktan yeniden duyulmuş. Umu gülmüş. “Adım küçük bir gezintiye çıktı!” demiş. Annesi de gülümsemiş. Bu, sesin yolculuğunu anlatan komik bir düşünceymiş.
Aynı sözü yeniden duydum. Bu, uzaktan geri gelen kendi sesim olabilir.
Sonra Umu konuşmadan el sallamış. Beklemişler. Hiçbir merhaba duyulmamış. Ayıcık bunu da fark etmiş. “Elim sallanınca değil, sesim çıkınca oluyor,” demiş. Muna onunla birlikte yeniden kayalığa bakmış. Umu’nun ilk tahmini böylece biraz daha değişmiş.
Umu bir sürü sözü arka arkaya söylemek istemiş. Sonra duraklamış. Hepsini birden söylerse geri geleni ayırması zorlaşacakmış. Tek bir kısa söz seçmiş. Söylemiş ve beklemiş. Bağırması gerekmiyormuş. Aradaki sessizlik, dinlediği sesi fark etmesini kolaylaştırmış.
Muna sepeti yeniden eline almış. Çayır, alçak tepelerin öbür yanındaymış. Umu yürürken dönüp kayalığa el sallamış. “Hoşça kal, yankı,” demiş. Sonra annesine bir soru sormuş. “Acaba çayırda da sözüm geri gelecek mi?” Bunu oraya varınca dinleyeceklermiş.
Çayıra vardıklarında önlerinde açık, yemyeşil bir alan uzanıyormuş. Burada yüksek kayalık görünmüyormuş. Yalnız alçak tepeler ve kısa çiçekler varmış. Muna mavi örtüyü düz yere sermiş. Umu peçetesini sepetten çıkarıp özenle örtünün kenarına koymuş.
Ayıcık çevresine bakmış. Önce bir süre dinlemiş. Otların arasından hafif bir hışırtı geliyormuş. Sonra kısa bir “Merhaba!” demiş. Beklemiş. Değirmenin yanında duyduğu gibi bir cevap gelmemiş. Umu annesine dönmüş. “Burada sözüm geri gelmedi,” diye söylemiş.
“Her yerde aynı biçimde duyamayız,” demiş Muna. Umu başını sallamış. Yolda duyduğu sesi burada da duyacağını sanmış. Ama şimdi başka bir şey fark etmiş. Yer değişince duydukları da değişebiliyormuş. Biraz önceki sorusunun cevabını kendi kulaklarıyla araştırmış.
Sonra aklına neşeli bir oyun gelmiş. Annesinin karşısına oturmuş. “Sen benim yankım olur musun?” diye sormuş. Muna gülümsemiş. “Oyunda olurum,” demiş. Umu küçük bir merhaba söylemiş. Annesi aynı sözü tekrar etmiş. Bu kez cevap kayalıktan değil, annesinden geliyormuş.
Duyduğumu denedim, farkı gördüm. Şimdi keşfimden yeni bir oyun kurabilirim.
Bir süre sonra yer değiştirmişler. Muna “Yumuşak bulut,” demiş. Umu da “Yumuşak bulut,” diye tekrar etmiş. Annesi “Uykulu çorap,” deyince ikisi birden gülmüş. Bir çorap gerçekten uyumazmış. Ama oyunlarında komik sözlere de yer varmış.
Umu annesinin söylemesini beklemeyi sevmiş. Arada kendi yeni sözünü eklemek istemiş. O zaman yankı oyununa ara vermişler. “Şimdi ben başka bir şey söyleyeceğim,” demiş. Muna dinlemiş. Bir oyunun içinde bile sırayla konuşmak için yer açabiliyorlarmış.
Dinlenme vakti bitince örtüyü birlikte toplamışlar. Umu peçetesini sepete geri koymuş. Eve dönerken annesine yanaşmış. “İlk başta başka bir ayıcık sandım,” demiş. “Sonra dinledik ve öğrendik.” Muna ona gülümsemiş. Umu’nun merhabası o gün hem geri gelmiş hem güzel bir oyuna dönüşmüş.
Küçük kaptan! Yarın akşamın masalını sen belirle. En çok oy alan masalı yarın 20:30'da yayına alalım!
Okurken Umu ne duymuş olabilir diye konuşabilirsiniz. İsterseniz sırayla kısa bir sözü birbirinizden tekrar edin.
Çocuğunuzu yüksek sesle bağırmaya yönlendirmeden, oyundaki tekrar ile gerçek yankıyı ayırın.
Yeni masalları keşfetmek ve sesli dinlemek için Masal Gemisi Android uygulamasına göz atın.
Google Play’de keşfet
Macera Masalları
Konuşan mavi bir şapka, Yuna ve Renu'dan onu Deniz Rüzgârı'na götürmelerini ister. İki arkadaş papatya durağından mor eğrelti ormanına, oradan ışıklı bir kıyıya uzanan masalsı bir yolculuğa çıkar.
Okul Masalları
Küçük Horoz Rafi, Orman Okulu'nda konuşmayı çok seven neşeli bir öğrencidir. Aklına gelen her şeyi hemen anlatmak ister. Arkadaşları bir şey söylerken araya girer, öğretmeni soru sorduğunda başkasının cevabını beklemeden konuşur. Rafi kötü niyetli değildir; sadece heyecanını tutmakta zorlanır. Fakat bir gün sınıfta herkesin sevdiği oyunu anlatma etkinliği yapılır. Rafi söz sırasını beklemeden konuşunca arkadaşları kendi düşüncelerini tamamlayamaz. Kuzu Pima üzülür, ördek Cino söyleyeceğini unutur. Öğretmen Yonca, konuşmanın güzel olduğunu ama dinlemenin de arkadaşlara saygı göstermek olduğunu anlatır. Sınıfta küçük bir söz sırası taşı kullanılmaya başlanır. Taş kimdeyse o konuşur, diğerleri dinler. Rafi önce beklemekte zorlanır ama arkadaşlarını dinleyince onların da çok güzel fikirleri olduğunu fark eder. Günün sonunda Rafi, söz kesmeden dinlemenin sınıfı daha huzurlu yaptığını ve herkesin kendini değerli hissetmesine yardım ettiğini öğrenir.
Hayvan Masalları
Dumi adlı porsuk sevdiği resimli kitabı tavşan Lepo’ya bir akşam için ödünç verir. Lepo kitabı özenle korur ve sözleştikleri sabah geri getirir.
Okul Masalları
Küçük Tavşan Misu, Orman Okulu'na yeni başlamıştır. Okulun bahçesi, sınıfı ve oyuncak köşesi güzel görünse de okul kapısında annesinden ayrılmak ona çok zor gelir. Annesinin gün sonunda geri geleceğini bilse bile içi sıkılır ve kapıdan içeri girmek istemez. Öğretmeni Narin, Misu'yu acele ettirmez. Ona kısa bir vedalaşma rutini ve sınıfta güvenli bir başlangıç köşesi gösterir. Misu önce annesine sarılır, sonra birlikte seçtikleri kısa vedalaşma cümlesini söyler ve öğretmeniyle resim köşesine geçer. İlk gün biraz üzülür, ama gün içinde küçük oyunlara katılır ve annesinin gerçekten geri geldiğini görür. Birkaç gün sonra Misu, ayrılmanın sonsuza kadar gitmek olmadığını, okul günü bitince yeniden kavuşmak anlamına geldiğini öğrenir.
Merak ettiğimiz bir şeyi hemen bilmek zorunda değiliz. Durup dinleyebilir, bir büyüğümüzle birlikte deneyip görebiliriz. Bazen geri gelen ses, kendi sesimizin yankısıdır.