Porsuk Dumi ve Yolcu Kitap

1. Bölüm: Bir Akşamlık Yolculuk

Ne zaman döneceğini konuşalım

Bir varmış, bir yokmuş. Elma ağaçlarının yakınında Dumi adında bir porsuk yaşarmış. Mavi yeleğinin düğmesini ilikleyip her sabah kitap köşesine otururmuş. En sevdiği kitabın lacivert kapağında altın renkli bir ay varmış. İçinde kocaman resimler bulunurmuş.

Bir sayfada çizmeli bir balık, başka sayfada uçan bir sandalye görünürmüş. Dumi resimlere bakarak kendi masalını anlatırmış. Balık bazen yağmur gezisine çıkarmış. Bazen de çizmesini çiçek saksısı yaparmış. Aynı resim her gün başka bir oyun getirirmiş.

O öğleden sonra tavşan Lepo gelmiş. Mercan renkli tulumunun cebinde yumuşak bir mendil varmış. Dumi yanına bir minder çekmiş. İki arkadaş kitabı dizlerine koymuş. Lepo, uçan sandalyenin altındaki küçücük çantayı fark etmiş. Dumi onu daha önce görmemiş.

“Acaba içinde ne var?” diye sormuş Lepo. Dumi resme yaklaşmış. “Belki bulutlara götürülen bir yastık,” demiş. Lepo gülümsemiş. Ona göre çantada yağmur sesleri varmış. İkisi de kendi düşüncesini söylemiş. Kitabın sayfası, iki ayrı masala açılmış.

Sevdiğim şeyi paylaşırken neye ihtiyaç duyduğumu da söyleyebilirim.

Lepo eve dönmeden kitabı kucağında bir süre tutmuş. “Bu akşam evimde de bakabilir miyim?” diye sormuş. Dumi hemen cevap vermemiş. Her akşam o kitabı açarmış. Rafında boşluk olması ona biraz tuhaf gelmiş. Arkadaşı sessizce beklemiş.

“Vermek istiyorum ama geri gelmesini de istiyorum,” demiş Dumi. Lepo başını sallamış. “Yarın kahvaltıdan sonra getiririm. Elma ağacındaki bankta buluşabiliriz.” Dumi zamanı anlayınca rahatlamış. Kitap sonsuza kadar gitmeyecekmiş. Yalnızca bir akşam arkadaşının evinde kalacakmış.

Dumi, adaçayı renkli bez çantasını getirmiş. Kitabı içine birlikte yerleştirmişler. “Sayfaları yavaşça çevirelim,” demiş. Lepo iki patisiyle çantayı tutmuş. Dumi kapıdan el sallarken biraz özlem, biraz sevinç duymuş. Sevdiği kitap şimdi kısa bir yolculuğa çıkıyormuş.

2. Bölüm: Kitaba Ayrılan Kuru Köşe

Ödünç aldığımıza özen gösterelim

Lepo, huş ağaçlarının yanındaki evine varmış. Verandasına açık renk bir örtü sermiş. Kitabı çantadan çıkarıp kuru masanın üzerine koymuş. Akşam ışığı sayfalara vurmuş. Lacivert kapaktaki ay, yaprakların arasından görünen gökyüzüne benziyormuş. Lepo usulca oturmuş.

İlk resimde çizmeli balık onu bekliyormuş. Lepo balığın yanında minicik bir kapı görmüş. “Belki yağmur evine gidiyorsun,” diye fısıldamış. Sonraki sayfada uçan sandalye varmış. Çantanın içindeki sesleri hayal etmiş. İnce yağmur pıt pıt, kalın damlalar pat pat diyormuş.

Tam o sırada verandaya hafif bir rüzgâr gelmiş. Bir sayfanın köşesi kalkmış. Lepo sayfayı çekiştirmeden düzeltmiş. Kitabı kapatıp rüzgâr almayan tarafa geçmiş. Daha sonra kendi minderini de oraya taşımış. Şimdi sayfalar sakin, kendisi de rahatmış.

Biraz sonra masaya su bardağını getirmek istemiş. Kitaba bakıp durmuş. Bardağı ayrı küçük sehpaya bırakmış. Kitabın yanında kuru bir yer kalmış. Bunu yaparken içinden Dumi'yi düşünmüş. Arkadaşının sevdiği şeye kendi eşyası gibi özen gösterebilirmiş.

Arkadaşımın kitabını korumak, ona gösterdiğim özenin küçük bir yoludur.

Dumi ise evinde rafın önünde durmuş. Kitabın yeri gerçekten boşmuş. Biraz özlemiş onu. Ardından raftaki başka bir kitabı seçmiş. Bu kitapta kocaman bir armut ev varmış. Dumi armut evin penceresine bakıp küçük bir gece masalı kurmuş.

Lepo bütün resimleri bitirince en başa dönmüş. Çizmeli balığın yanında küçük bir gölge fark etmiş. Gölge, balığın havaya kaldırdığı ayağının altındaymış. “Bunu Dumi'ye göstereceğim,” demiş. Kitabın içine bir şey çizmemiş. Gördüğünü ertesi gün anlatmak için aklında tutmuş.

Gece verandanın ışığı yumuşayınca kitabı kapatmış. Kapağın kenarını eliyle düzeltip bez çantaya yerleştirmiş. Çantayı sabah görebileceği kuru rafa koymuş. Sonra evine girmiş. Yarın yalnız bir kitabı geri götürmeyecekmiş. Arkadaşına anlatacağı yeni bir keşfi de varmış.

3. Bölüm: Geri Gelen Kitap, Yeni Bir Masal

İki arkadaş, iki farklı keşif

Sabah elma yaprakları hafifçe sallanmış. Dumi kahvaltısını bitirip bahçedeki banka gitmiş. Yanına yumuşak bir minder almış. Bir süre kuş seslerini dinlemiş. Lepo henüz gelmemiş ama sözleştikleri sabah yeni başlamış. Dumi beklerken dalların arasındaki ışığa bakmış.

Az sonra patikadan mercan renkli tulum görünmüş. Lepo bez çantayı iki patisiyle taşıyormuş. Dumi yerinden doğrulup gülümsemiş. Arkadaşı yanına oturmuş. Çantadan lacivert kitap çıkmış. Altın renkli ay yine aynı yerdeymiş. Sayfalar temiz ve düzgün duruyormuş.

“Kitabımı getirdin,” demiş Dumi sevinerek. “Sözleştiğimiz gibi,” diye cevap vermiş Lepo. Sonra kitabı Dumi'nin kucağına bırakmış. Dumi kapağı açmış. Sevdiği resimleri yeniden görmek güzelmiş. Arkadaşının onlara nasıl baktığını öğrenmek de güzel olacakmış.

Lepo, balığın gölgesini göstermiş. Dumi dikkatle incelemiş. “Ayağı havada olduğu için gölgesi biraz uzakta!” demiş. Sonra kendi gördüğü minicik kapıyı göstermiş. Lepo kapının ardında yağmur evi hayal ettiğini anlatmış. Dumi ise orada kuru çoraplar olduğunu düşünmüş.

Kitap geri geldi; birlikte anlatacağımız masal biraz daha büyüdü.

İkisi birden gülmüş. Balığın çizmesi varmış ama çorabı resimde görünmüyormuş. Belki de onları kapının arkasında unutmuşmuş. Böylece yeni bir masal başlamış. Birinin söylediğine diğeri bir cümle eklemiş. Sayfalar değişmemiş, anlattıkları öykü biraz daha büyümüş.

Dumi kitabını özlediğini de söylemiş. Lepo onu dinlemiş. “Geri geleceği zamanı bilmek iyi geldi,” diye eklemiş Dumi. Lepo da rüzgârdan korumak için masayı değiştirdiğini anlatmış. Dumi teşekkür etmiş. Arkadaşına güvenmek, neye ihtiyaç duyduğunu söylemekle kolaylaşmış.