Porsuk Dumi ve Yolcu Kitap

Ne zaman döneceğini konuşalım

Bir varmış, bir yokmuş. Elma ağaçlarının yakınında Dumi adında bir porsuk yaşarmış. Mavi yeleğinin düğmesini ilikleyip her sabah kitap köşesine otururmuş. En sevdiği kitabın lacivert kapağında altın renkli bir ay varmış. İçinde kocaman resimler bulunurmuş. Bir sayfada çizmeli bir balık, başka sayfada uçan bir sandalye görünürmüş. Dumi resimlere bakarak kendi masalını anlatırmış. Balık bazen yağmur gezisine çıkarmış. Bazen de çizmesini çiçek saksısı yaparmış. Aynı resim her gün başka bir oyun getirirmiş. O öğleden sonra tavşan Lepo gelmiş. Mercan renkli tulumunun cebinde yumuşak bir mendil varmış. Dumi yanına bir minder çekmiş. İki arkadaş kitabı dizlerine koymuş. Lepo, uçan sandalyenin altındaki küçücük çantayı fark etmiş. Dumi onu daha önce görmemiş. “Acaba içinde ne var?” diye sormuş Lepo. Dumi resme yaklaşmış. “Belki bulutlara götürülen bir yastık,” demiş. Lepo gülümsemiş. Ona göre çantada yağmur sesleri varmış. İkisi de kendi düşüncesini söylemiş. Kitabın sayfası, iki ayrı masala açılmış.

Sevdiğim şeyi paylaşırken neye ihtiyaç duyduğumu da söyleyebilirim.

Lepo eve dönmeden kitabı kucağında bir süre tutmuş. “Bu akşam evimde de bakabilir miyim?” diye sormuş. Dumi hemen cevap vermemiş. Her akşam o kitabı açarmış. Rafında boşluk olması ona biraz tuhaf gelmiş. Arkadaşı sessizce beklemiş. “Vermek istiyorum ama geri gelmesini de istiyorum,” demiş Dumi. Lepo başını sallamış. “Yarın kahvaltıdan sonra getiririm. Elma ağacındaki bankta buluşabiliriz.” Dumi zamanı anlayınca rahatlamış. Kitap sonsuza kadar gitmeyecekmiş. Yalnızca bir akşam arkadaşının evinde kalacakmış. Dumi, adaçayı renkli bez çantasını getirmiş. Kitabı içine birlikte yerleştirmişler. “Sayfaları yavaşça çevirelim,” demiş. Lepo iki patisiyle çantayı tutmuş. Dumi kapıdan el sallarken biraz özlem, biraz sevinç duymuş. Sevdiği kitap şimdi kısa bir yolculuğa çıkıyormuş.