Minik Tilki Defne ve Günün Anı Kutusu

1. Bölüm: Çok Güzel Bir Gün

Defne'nin Bitmesini İstemediği Gün

Bir varmış, bir yokmuş. Çam ağaçlarının yanında, küçük ve sıcak bir yuvada Defne adında minik bir tilki yaşarmış.

Defne o sabah erkenden uyanmış. Çünkü en yakın arkadaşı Tavşan Ekin onu ziyarete gelecekmiş.

Ekin gelince iki arkadaş önce bahçede yapraklardan küçük evler yapmışlar.

Sonra dere kenarında düzgün taşlar aramış, papatyaların arasında saklambaç oynamışlar.

Öğle vakti Defne'nin annesi onlara elma dilimleri ve küçük ekmekler hazırlamış.

İki arkadaş büyük meşe ağacının altında oturmuş ve yiyeceklerini paylaşmışlar.

Akşam yaklaşınca Ekin evine dönmüş. Defne kapının önünde durup arkadaşına el sallamış.

Güzel anlar kısa sürebilir ama bıraktıkları mutluluk uzun süre bizimle kalır.

Defne gün boyunca çok eğlenmiş. Bu güzel günün sona ermesini hiç istemiyormuş.

Gökyüzü koyulaşınca annesi ona uyku vaktinin geldiğini söylemiş.

2. Bölüm: Gözlerini Kapatmak İstemeyen Tilki

Defne'nin Küçük Endişesi

Defne pijamalarını giymiş ve yatağına uzanmış.

Annesi battaniyesini düzeltmiş ve ona iyi geceler dilemiş.

Fakat Defne gözlerini kapatmamış. Tavana bakmaya devam etmiş.

Annesi onun yanına oturmuş ve neden uyumadığını sormuş.

"Bugün çok güzeldi," demiş Defne. "Uyursam bütün yaptıklarımızı unutmaktan korkuyorum."

Annesi gülümsemiş. Güzel anıların uyuduğumuz zaman kaybolmadığını söylemiş.

Defne yine de emin olamamış. Sabah olduğunda dere kenarındaki taşları veya Ekin ile yaptığı yaprak evleri hatırlayamamaktan korkuyormuş.

Uyku, anılarımızı silmez. Yalnızca bedenimizi dinlendirir.

Annesi bir süre düşünmüş. Sonra Defne'ye güzel anlarını saklayabilecekleri özel bir kutu hazırlamayı önermiş.

Defne merakla yatağından kalkmış. Bu kutunun nasıl olacağını öğrenmek istemiş.

3. Bölüm: Günün Anı Kutusu

Küçük Bir Kutunun Hazırlanışı

Defne'nin annesi dolaptan küçük bir tahta kutu çıkarmış.

Kutunun kapağında sade bir yaprak resmi varmış. İçinde ise küçük ve boş kâğıtlar bulunuyormuş.

Annesi, "Bu kutuya Günün Anı Kutusu diyebiliriz," demiş.

Defne her gece günün en güzel anlarını seçebilecekmiş.

İster küçük bir resim çizecek, ister annesine o anı anlatacakmış.

Sonra hazırladıkları kâğıdı kutunun içine koyacaklarmış.

Bir anıyı saklamak için büyük bir yere ihtiyaç yoktur. Onu sevgiyle hatırlamak yeterlidir.

Defne kutuyu dikkatle incelemiş. Gün içinde yaşadığı her şeyi koymak istemiş.

Annesi yalnızca üç güzel an seçmesini önermiş. Böylece Defne gününü sakin biçimde düşünebilecekmiş.

Defne boya kalemlerini almış ve ilk anısını seçmeye başlamış.

4. Bölüm: Üç Güzel An

Defne Gününü Hatırlıyor

Defne önce Ekin ile yaptıkları yaprak evini düşünmüş.

Küçük bir kâğıda yeşil yapraklardan yapılmış bir ev çizmiş.

Resmin yanına kendisini ve Ekin'i de eklemiş. İki arkadaş evin önünde gülümsüyormuş.

İkinci kâğıda dere kenarında bulduğu yuvarlak taşı çizmiş.

Taşın üzerinde beyaz bir çizgi varmış. Defne bu taşın küçük bir aya benzediğini düşünmüş.

Üçüncü kâğıda ise büyük meşe ağacının altında paylaştıkları yemeği çizmiş.

Elma dilimlerini ve küçük ekmekleri resme yerleştirmiş.

Günü hatırlamak, mutluluğu yeniden hissetmenin sakin bir yoludur.

Defne çizdiği üç kâğıda bakınca içi ısınmış.

Annesi kâğıtları sırayla katlamasına yardım etmiş.

Defne üç güzel anısını kutuya yerleştirmiş ve kapağını yavaşça kapatmış.

5. Bölüm: Anılar Kaybolmuyor

Kutunun Dışındaki Hatıralar

Defne kutuyu iki eliyle tutmuş ve annesine önemli bir soru sormuş.

"Kutuyu kaybedersek anılarım da kaybolur mu?" demiş.

Annesi başını sallamış. Kâğıtların yalnızca hatırlamaya yardım ettiğini anlatmış.

Gerçek anılar Defne'nin zihninde ve kalbinde duruyormuş.

Defne gözlerini kapatınca yaprak evin yeşil çatısını görebiliyormuş.

Ekin'in güldüğü anı ve derenin serin sesini yeniden hatırlayabiliyormuş.

Sevgiyle yaşanan anlar bir kutunun içinde değil, bizim içimizde saklanır.

Defne güzel günün uyuduğu zaman yok olmayacağını anlamış.

Sabah olduğunda kutuyu açabilir, resimlerine bakabilir ve yaşadıklarını yeniden anlatabilirmiş.

Üstelik yeni gün geldiğinde kutuya koyabileceği yeni anılar da yaşayacakmış.

6. Bölüm: Günle Vedalaşmak

Yarın İçin Yer Açmak

Defne yeniden yatağına uzanmış. Anı kutusunu yatağının yanındaki küçük masaya koymuş.

Annesi battaniyesini omuzlarına kadar çekmiş.

Defne gözlerini kapatmış ve ilk olarak yaprak evini düşünmüş.

Sonra yuvarlak taşı ve meşe ağacının altındaki yemeği hatırlamış.

Her anıyı düşündükçe yüzünde küçük bir gülümseme oluşmuş.

Annesi, güzel bir güne teşekkür edip onunla vedalaşabileceğini söylemiş.

Bir günün bitmesine izin vermek, yeni günün güzelliklerine yer açar.

Defne içinden, "Güzel gün için teşekkür ederim," demiş.

Sonra yarının nasıl geçeceğini düşünmeden sakin bir nefes almış.

Yarın geldiğinde yeni oyunlar, yeni gülüşler ve yeni anılar olacakmış.

Defne artık bugünü tutmaya çalışmak zorunda olmadığını hissetmiş.

7. Bölüm: Kutunun Yanındaki Uyku

Defne'nin Huzurlu Gecesi

Yuvanın dışındaki orman sessizleşmiş.

Ağaçların dalları hafif rüzgârla yavaşça hareket ediyormuş.

Defne'nin nefesi sakinleşmiş. Küçük patileri battaniyenin altında ısınmış.

Anı kutusu yatağının yanında güvenle duruyormuş.

Fakat Defne artık anılarının yalnızca kutuda olmadığını biliyormuş.

Yaprak ev, yuvarlak taş ve arkadaşı Ekin'in gülümsemesi onun kalbindeymiş.

Güzel anılar yanımızdayken gecenin sessizliğine güvenle bırakabiliriz kendimizi.

Defne gözlerini açmadan annesine iyi geceler dilemiş.

Annesi onun başını okşamış ve odadan sessizce çıkmış.

Minik Tilki Defne, güzel gününü kaybetmediğini bilerek huzurla uykuya dalmış.

Gece boyunca anıları kalbinde sıcak kalmış. Sabah olduğunda ise yeni bir gün, yeni mutluluklar ve kutuya eklenecek yeni resimler onu bekliyormuş.