Beren ve Yaprağın Gizli Yolları

İçinde küçük yollar var gibi

Bir varmış, bir yokmuş. Beren adında küçük bir çocuk varmış. Bir sabah babası Sertaç ile parka gitmiş. Hava serin, gökyüzü açık renkliymiş. Ağaçların altında sarı ve kızıl yapraklar duruyormuş. Beren kuru yolda yürürken geniş bir yaprak görmüş. Yaprak, küçük bir el gibi açılıyormuş. Beren babasına göstermiş. Birlikte eğilip bakmışlar. Sapından kenarlarına doğru ince çizgiler uzanıyormuş. Beren parmağını havada gezdirmiş. “İçinde küçük yollar var,” demiş. Sertaç gülümsemiş. “Bu çizgilere yaprak damarları denir,” diye anlatmış. Beren yaprağın ortasındaki çizgiyi bulmuş. Sonra ondan ayrılan daha küçük çizgilere bakmış. Bazıları çok inceymiş. Aceleyle yürürken onları hiç görmemiş. Şimdi durunca başka ayrıntılar ortaya çıkıyormuş. Yaprağın kenarındaki sivri köşeleri de fark etmiş. Az ileride uzun, kızıl bir yaprak varmış. Geniş sarı yaprağa pek benzemiyormuş. Babasıyla onu da incelemişler. Bu yaprağın ortasından da bir çizgi geçiyormuş. Ama biçimi daha dar ve uzunmuş. Beren iki elini açmış. “Biri yayılıyor, biri uzanıyor,” demiş.

Bir yaprağa biraz daha yakından bakınca, önce görmediğim ince çizgileri fark edebilirim.

İkisi de yerde, ağaçtan dökülmüş yapraklarmış. Beren dalda duranları koparmamış. Babası uygun iki yaprağı yan yana tutmuş. Beren önce sarıya, sonra kızıla bakmış. Aynı ağaçtan geldiklerini bilmiyorlarmış. Bu yüzden hemen bir ağaç adı söylememişler. “Bu yolları bir resimde görebilir miyiz?” diye sormuş Beren. Babası bir süre düşünmüş. Evde kâğıt ve kalın mum boyaları varmış. Yaprakları incelemek için küçük bir deneme yapabilirlermiş. Beren buna sevinmiş. Kendi eliyle yeni bir şey görmek istiyormuş. Babası yaprakları ezilmeden taşınacak düz bir kutuya yerleştirmiş. Parkta biraz daha yürüyüp eve dönmüşler. Beren kutuyu açmak için acele etmiş, sonra babasını beklemiş. Birlikte evin korunaklı balkonuna geçmişler. Mavi masa, o gün küçük keşiflerinin yeri olacakmış.