Panda Tefi ve Küçük Kutlama

1. Bölüm: Tefi’nin Neşeli Planı

Önce arkadaşıma sorayım

Bir varmış, bir yokmuş. Tefi adında küçük bir panda varmış. Çiçekli bir köyde, yuvarlak pencereli bir evde yaşarmış. Arkadaşı kızıl panda Radu’nun doğum günü yaklaşıyormuş. Tefi onu sevindirmek istiyormuş. Sabah erkenden minderlerin yanına oturup bir kutlama düşünmüş.

Tefi şarkıları ve çan sesini severmiş. Dolabındaki küçük el çanını almış. Onu yalnız bir kez hafifçe sallamış. İnce bir ses odaya yayılmış. “Radu kapıdan girince bunu çalabilirim,” demiş. Sonra çanı masaya bırakmış. Kutlamanın nasıl başlayacağını hayal etmiş.

Bir sepette yumuşak kumaştan büyük çiçekler varmış. Tefi onları da çıkarmış. Krem ve mercan renkli çiçekleri yan yana dizmiş. Kendisi böyle bir sürpriz görünce çok sevinirmiş. Ama Radu’nun ne istediğini henüz sormamış. Sepetin önünde durup bunu düşünmüş.

Öğleye doğru Radu bahçe kapısına gelmiş. Tefi onu eve çağırmış. Doğum günü için bir şey hazırlamak istediğini söylemiş. Sonra elindeki çanı göstermiş. “Kapıyı açınca çan sesi ister misin?” diye sormuş. Radu çana bakmış, ardından arkadaşının yüzüne dönmüş.

Senin için bir kutlama hazırlamak istiyorum. Nasıl olmasını istersin?

“Ben birden ses duyunca hoşlanmıyorum,” demiş Radu. “Kutlamayı önceden bilmek isterim.” Tefi biraz şaşırmış. Kendi sevdiği sesi Radu’nun da isteyeceğini düşünmüş. Ama arkadaşı başka türlü istiyormuş. Tefi çanı sallamadan masaya koymuş. Radu’nun sözünü bitirmesini beklemiş.

Radu, çiçekli verandada birlikte oturmak istediğini anlatmış. Büyük bir kalabalık yerine ikisi olabilirmiş. Biraz oyun oynayıp küçük bir sofraya oturabilirlermiş. Tefi başını sallamış. “O zaman gizlice bağırmayız,” demiş. “Başlamadan önce haber veririm.” Radu gülümseyerek buna sevindiğini söylemiş.

Tefi çiçek sepetini göstermiş. Radu yumuşak yapraklara dokunmuş. Onları sevmiş. Demek ki her hazırlığı değiştirmeleri gerekmiyormuş. Çan dolapta kalabilir, çiçekler verandaya gidebilirmiş. İkisi sepeti birlikte almış. Kutlamanın ilk işi, arkadaşının istediğini öğrenmek olmuş.

2. Bölüm: Çiçeklerin Arasındaki Oyun

Hazırlığı birlikte değiştirdik

Ertesi gün, Radu’nun doğum günü gelmiş. Tefi onu öğleden sonra verandada bekleyeceğini önceden söylemiş. Kapı açıldığında normal sesiyle merhaba demiş. Çan sesi duyulmamış. Radu içeri girmiş. Ne olacağını bildiği için rahatça etrafına bakmış. Çiçek sepeti kapının yanında duruyormuş.

Verandanın bir yanında alçak, geniş bir raf varmış. Tefi çiçekleri buraya koymayı önermiş. Radu ise minderlerin yanını göstermiş. Oradan otururken çiçekleri görebileceklermiş. Birlikte denemişler. Tefi krem çiçeği, Radu mercan çiçeğini yerleştirmiş. Ellerinin yetişmediği yüksek yerlere çıkmamışlar.

Radu çiçeklerin arasına bakmış. “Burayı küçücük bir bahçe gibi hayal edebiliriz,” demiş. Tefi’nin gözleri parlamış. Ellerini dizlerine koymuş. Hayallerinde birer bahçıvan olmuşlar. Kumaş çiçeklerin su istemediğini biliyorlarmış. Bu yüzden gerçek su dökmemişler. Oyunlarında boş elleriyle suluyormuş gibi yapmışlar.

Tefi, “Benim çiçeğim kocaman bir şapka açtı,” demiş. Radu kendi çiçeğine eğilmiş. “Benimki de gölgeye gelen minik bulutları ağırlıyor.” Çiçeklerin üstüne gerçek bir bulut konmamış. İkisi anlatırken gülmüş. Aynı kumaşlardan yepyeni bir oyun doğmuş. Kutlama yavaşça şekilleniyormuş.

Sürpriz istememen, birlikte sevinemeyeceğimiz anlamına gelmiyor. Başka bir yol seçebiliriz.

Bir süre sonra Tefi şarkı söylemek isteyip istemediğini sormuş. Radu düşünmüş. Yavaş bir şarkıyı sevebilirmiş. Ama yüksek sesli bir şarkı istemiyormuş. Tefi kısa bir melodi mırıldanmış. Radu da sonuna kendi sesini eklemiş. İkisinin sesi verandanın içinde yumuşakça dolaşmış.

Tefi de sevdiği bir şeyi paylaşmış olmuş. Radu da nasıl katılmak istediğini seçmiş. Birinin kazanıp ötekinin kaybetmesi gerekmemiş. Biraz daha mırıldandıktan sonra susmuşlar. Bahçedeki yapraklar hafifçe kıpırdıyormuş. Sessiz kaldıkları an da kutlamanın içindeymiş. Kimse o boşluğu doldurmaya çalışmamış.

3. Bölüm: İyi ki Birlikteyiz

Küçük sofra, güzel bir gün

Verandanın yuvarlak masasında küçük bir kek duruyormuş. Üzerinde mum yokmuş. Tefi iki tabak getirmiş. Radu da peçeteleri koymuş. İkisi minderlerine oturmuş. Çiçekler yan taraftan görünüyormuş. Günün ışığı artık daha sıcakmış. Tefi arkadaşına bakmış. “Kutlamaya başlayalım mı?” diye sormuş.

Radu gülümseyerek evet demiş. Tefi normal sesiyle doğum gününü kutlamış. Radu da teşekkür etmiş. Sonra birlikte sofranın tadını çıkarmışlar. Büyük bir ses, yanıp sönen ışık veya gizli bir işaret olmamış. Yine de bu, sıradan bir öğleden sonra değilmiş. Radu’nun özel günüymüş.

“En çok hangi kısmı sevdin?” diye sormuş Tefi. Radu bir süre düşünmüş. Çiçeklerin arasında bahçıvan olmayı sevmiş. Ama kapıyı açınca neyle karşılaşacağını bilmek de hoşuna gitmiş. Tefi bunu duymaya sevinmiş. Arkadaşının neşesini yüzünden tahmin etmek yerine kendisinden öğrenmiş.

Radu da Tefi’ye aynı soruyu sormuş. Tefi küçük melodiyi birlikte mırıldanmayı sevdiğini söylemiş. Bir de kutlama için yeni bir yol bulmalarını sevmiş. Kendi ilk planı değişmiş, ama günü bozulmamış. İkisinin seçtiği şeyler yan yana gelince başka güzel bir kutlama olmuş.

Arkadaşımın istediğini sormak, ona verdiğim sevginin bir parçası olabilir.

Sofra bitince tabakları birlikte toplamışlar. Tefi yumuşak çiçeklerden birini Radu’ya uzatmış. “Bunu hatıra olarak götürmek ister misin?” diye sormuş. Radu mercan renkli olanı seçmiş. Tefi krem çiçeği evinde bırakmış. Hangi çiçeğin kime gideceğine ikisi de isteyerek karar vermiş.

Bahçe kapısına doğru yürümüşler. Gökyüzü şeftali rengindeymiş. Radu çiçeğini iki patisiyle tutuyormuş. “Benim küçük kutlamam buydu,” demiş. Tefi başını sallamış. Başka bir gün kendi doğum günü gelince ne isteyeceğini anlatabileceğini düşünmüş. Bugün ise arkadaşını dinlemiş olmaktan mutluymuş.