Prenses Neris ve Acele Etmeyen Hamur

1. Bölüm: Hamura Söylenen Merhaba

Biraz daha zaman istiyor

Bir varmış, bir yokmuş. Neris adında küçük bir prenses varmış. Sarayın sabah ışığı alan mavi mutfağını çok severmiş. O gün fırıncı Tülin küçük ekmekler hazırlayacakmış. Neris kapıdan bakıp yanına gelmiş. “Ben de yardım edebilir miyim?” diye sormuş.

Tülin ona alçak mavi masayı göstermiş. Önce ellerini birlikte yıkamışlar. Masanın üzerinde geniş, krem renkli bir kap varmış. Tülin mayalı ekmek hamurunu hazırlamış. Neris temiz elleriyle yumuşak hamura dokunmuş. Biraz bastırıp bırakmış. Parmaklarının altında küçük bir çukur kalmış.

Hamur, Neris’in aklına yumuşak bir yastık getirmiş. “Bunun içinde minik biri uyusa rahat ederdi,” demiş. Sonra gülmüş. Hamurun içinde kimse yaşamıyormuş. Bu, kendi uydurduğu bir düşünceymiş. Tülin de gülümsemiş. Birlikte hamuru geniş kabın içine yerleştirmişler.

Neris hemen ekmek şekli vermek istemiş. Tülin, bu hamurun önce dinlenip kabarması gerektiğini söylemiş. Neris kabın içine bakmış. Hamur dibinde alçak bir tepe gibi duruyormuş. Kenarlarda bolca boş yer varmış. “Ne zaman büyüyecek?” diye sormuş Neris.

Hamura hadi demek yetmedi. Hazır olması için ona zaman verebilirim.

“Biraz zaman geçince yeniden bakarız,” demiş Tülin. Neris kabın önüne eğilmiş. “Hadi hamur, kabar,” diye fısıldamış. Biraz durmuş. Sonra tekrar bakmış. Gözünün önünde bir değişiklik olmamış. Neris dudaklarını büzmüş. Hemen ekmek yapmayı bekliyormuş. Beklemek planında yokmuş.

Tülin yanına oturmuş. “Görmek için sabırsızlandın,” demiş. Neris başını sallamış. Tülin onu acele etmemesi için azarlamamış. Hamurun hazır olmasını istediklerini, ama bunun hemen olmayacağını anlatmış. Neris geniş kabın kenarına bakmış. Şimdiki alçak tepeyi aklında tutmaya çalışmış.

Sonra Tülin kabın üzerini temiz, açık renkli bir bezle örtmüş. Kabı uygun bir köşeye koymuş. Neris bezin altında neler olduğunu merak ediyormuş. Ama başında durmaları gerekmiyormuş. Tülin ona, beklerken pencerenin yanındaki odada resimli kitaplara bakmayı önermiş. Neris bunu düşünerek onunla yürümüş.

2. Bölüm: Beklerken Açılan Bahçe

Hamurun başında durmam gerekmiyor

Pencere yanındaki odanın duvarları açık mor renkteymiş. Yerde yumuşak bir kilim, yanında da alçak bir kitap rafı varmış. Neris resimli bir bahçe kitabı seçmiş. Tülin yanına oturmuş. İlk sayfada kocaman yapraklar görünüyormuş. Neris resimdeki küçük yolu parmağıyla göstermiş.

“Bu yol nereye gidiyor olabilir?” diye sormuş Tülin. Neris sayfayı incelemiş. Yol, çiçeklerin arasından kıvrılıyormuş. Neris orada ekmek kokan bir bahçe hayal etmiş. Kitapta öyle bir bahçe yazmıyormuş. Bu kısmı kendisi uydurmuş. Tülin onun anlattığı yeni öyküyü dinlemiş.

Neris’in hayalinde çiçekler, küçük ekmeklere gölge yapıyormuş. Bir ekmek, yuvarlana yuvarlana minderden bir tepeye geliyormuş. Neris bunu anlatırken yerdeki minderi göstermiş. Gerçek ekmekleri yerde yuvarlamayacaklarını biliyormuş. Oyundaki ekmek yalnızca hayalindeki bir kahramanmış. Kitabın başında gülüşmüşler.

Bir ara Neris mutfağı hatırlamış. “Şimdi bakalım mı?” diye sormuş. Tülin biraz daha zaman gerektiğini söylemiş. Neris istemeye istemeye başını sallamış. Beklemek hâlâ hemen kolaylaşmamış. Ama anlatacağı öykünün sonunu da merak ediyormuş. Yeniden açık sayfaya dönmüş.

Beklerken başka bir şey yapabilirim. Sonra dönüp değişene yeniden bakarım.

Birlikte başka sayfaları incelemişler. Neris, hayalindeki ekmeğin dinleneceği bir gölgelik bulmuş. Sonra kitabı kapatıp rafa koymuş. Tülin mutfağa dönme zamanının geldiğini söylemiş. Neris onun elini tutmuş. Hamurun yanında durmadan da zaman geçmiş olduğunu fark etmiş.

Mutfakta bezin kenarını Tülin kaldırmış. Neris kaba bakıp durmuş. Hamur eskisinden daha yüksek görünüyormuş. Üstü yuvarlakça kabarmış. Kabın kenarındaki boş alan da azalmış. Neris ilk gördüğü alçak tepeyi hatırlamış. “Buraya kadar gelmiş!” demiş. Elini hamura bastırmadan göstermiş.

3. Bölüm: Sepetteki Küçük Güneşler

Her adımın ayrı bir zamanı var

Neris ve Tülin ellerini yeniden yıkamış. Tülin hamuru küçük parçalara ayırmış. Neris kendisine verilen parçayı hafifçe yuvarlamış. İlk ekmeği biraz eğri olmuş. Onu yeniden bozması gerekmemiş. Tülin, şekillerinin birbirine tıpatıp benzemek zorunda olmadığını söylemiş. Neris kendi yuvarlağını dikkatle bırakmış.

Küçük ekmekler bir süre daha beklemiş. Sonra sıcak fırınla ilgili işleri yalnız Tülin yapmış. Neris güvenli yerde, masanın yanında kalmış. Fırının kapağına veya tepsilere dokunmamış. Pişirmeyi izlemek için yaklaşması gerekmiyormuş. Tülin, hazır olduğunda ona haber vereceğini söylemiş.

Daha sonra mutfağa sıcak bir ekmek kokusu yayılmış. Tülin pişen ekmekleri çıkarmış. Neris hemen almak istemiş, ama Tülin henüz sıcak olduklarını söylemiş. Soğumaları için beklemişler. Neris bu kez masadaki temiz peçeteleri hazırlamış. Küçük sepeti de sofraya götürmek üzere yanına koymuş.

Ekmekler yeterince soğuyunca Tülin onları sepete yerleştirmiş. İkisi sarayın kış bahçesine geçmiş. Camların arkasında küçük turunç ağaçları varmış. Alçak masanın üzerinde mavi bir örtü duruyormuş. Neris sepeti ortaya koymuş. Altın renkli yuvarlaklar, ona küçük güneşleri hatırlatmış. Yeniden gülümsemiş.

Bekledik, sonra yeniden baktık. Küçük ekmeklerimiz, birlikte yaptığımız işlerin sonuna geldi.

Tülin, Neris’in yuvarladığı biraz eğri ekmeği göstermiş. Neris onu tanımış. Sabah kapta gördüğü hamur şimdi bambaşka görünüyormuş. Önce yumuşak bir tepeymiş. Sonra kabarmış, küçük parçalara ayrılmış ve pişmiş. Her adım için başka bir iş yapmışlar. Bazı adımlarda da beklemişler.

“Ben hemen olsun istemiştim,” demiş Neris. Tülin başını sallamış. “Sonra bana bahçedeki ekmeğin öyküsünü anlattın.” Neris kitabı hatırlamış. Beklerken kurduğu oyun da günün bir parçasıymış. Hamuru unutmuş olması gerekmiyormuş. Başka bir şey yaptıktan sonra dönüp ona yeniden bakabilmiş.