Prenses İduna ve Eğri Taç

1. Bölüm: Minderin Altındaki Sarı Taç

Emanetin de bir yeri var

Bir varmış, bir yokmuş. Pembe pencereli bir sarayda Prenses İduna yaşarmış. Sabahları pencereden avludaki gölgeleri izlermiş. Bir gün annesi Boran, dolaptan küçük bir kutu indirmiş. Kutunun içinden hardal sarısı, yumuşacık bir taç çıkmış. Tacın ortasında mavi bir yuvarlak varmış.

İduna parmağıyla kumaşa dokunmuş. Bu taç sert metalden yapılmamış. Yumuşak keçeden dikilmiş. Tepesinde üç geniş çıkıntısı varmış. Uçları da yuvarlakmış. Annesi, küçükken bu tacı taktığını anlatmış. İduna şaşırmış. Annesinin de bir zamanlar küçük olduğunu düşünmek hoşuna gitmiş.

“Bugün takabilir miyim?” diye sormuş. Boran gülümseyip başını sallamış. Tacı İduna'nın saçına yerleştirmiş. Aynada yan yana durmuşlar. İduna kendisine bakmış. Mavi yuvarlak tam alnının üzerindeymiş. Başını hafifçe çevirince taç da onunla dönmüş. Küçük prenses gülümsemiş.

Annesi kutuyu alçak bir rafın üzerine koymuş. “Çıkardığında burada dinlenebilir,” demiş. İduna kutunun içindeki açık renkli kumaşı düzeltmiş. Ona göre bu kumaş, tacın küçük yatağıymış. Taç için bir dinlenme yeri hazırlamak eğlenceli gelmiş. Sonra annesine teşekkür etmiş.

Oyun bittiğinde tacım kendi kutusunda dinlenebilir.

O gün mavi odada bir saray oyunu kuracaklarmış. İduna geniş minderleri yere dizmiş. Bir minder ada, diğeri liman olmuş. Yastıklardan alçak bir sıra yapmış. Sıranın sonunda oyuncak bir tekne bekliyormuş. Prenses, limanına gelen hayali yolcuları karşılayacakmış.

Biraz oynayınca tacını çıkarmış. Kutusu öbür odadaymış. İduna tacı yakındaki minderin üzerine bırakmış. “Birazdan götürürüm,” demiş. Sonra teknesi için yumuşak bir yelken aramaya başlamış. Oyuna kapılınca minderin üzerindeki tacı bir süre düşünmemiş. Hayali yolcular limana varıyormuş.

İduna mavi bir yastığı kaldırıp minderin üzerine koymuş. Tekne için güzel bir kıyı olmuş. Tam yerleşirken alttan sarı bir parça görünmüş. Prenses yastığı kaldırmış. Tacın bir çıkıntısı yana doğru katlanmış. İduna durup bakmış. Emanet aldığı taç artık biraz eğriymiş.

2. Bölüm: Olanı Anlatmak

Birlikte bakınca yük hafifler

İduna tacı iki eliyle kucağına almış. Mavi yuvarlak hâlâ yerindeymiş. Ama bir çıkıntı ötekilere benzemiyormuş. Küçük prensesin içi sıkılmış. Tacı annesi için önemliymiş. “Keşke kutusuna koysaydım,” diye düşünmüş. Yastığı kenara çekip minderin üzerine sessizce oturmuş.

Önce eğri parçayı hızlıca çekmek istemiş. Sonra durmuş. Nasıl düzelteceğini bilmiyormuş. Tacı daha fazla çekiştirmeden önüne koymuş. Bir an kutuya kapatmayı düşünmüş. Belki annesi fark etmezmiş. Fakat o zaman annesi neler olduğunu da bilemeyecekmiş.

Kapının ardından Boran'ın yumuşak sesi duyulmuş. “Limanın hazır mı?” diye sormuş. İduna başını kaldırmış. Bir süre kelimelerini toplamış. Sonra tacı göstermiş. “Ben onu mindere bıraktım,” demiş. “Üstüne yastık koydum. Şimdi burası eğrildi.” Sesi biraz kısık çıkmış.

Boran yanına oturmuş. Önce tacı, sonra İduna'nın yüzünü incelemiş. “Bana anlattığın için teşekkür ederim,” demiş. “Birlikte bakalım.” İduna derin bir iç çekmiş. Annesi onu dinliyormuş. Eğri taç hâlâ önlerindeymiş ama artık sorunu tek başına taşımıyormuş.

Ne olduğunu söylersem, birlikte ne yapacağımızı düşünebiliriz.

İduna, tacı ödünç aldığı için üzgün olduğunu söylemiş. Boran yumuşak kumaşı eliyle yoklamış. “Ödünç alman sorun değildi,” demiş. “Yastığın altında kalınca katlanmış.” İduna başını sallamış. Olanı açıkça anlatınca ne yapabileceklerini düşünmek kolaylaşmış. Annesi parçayı yavaşça doğrultmuş.

Keçe hemen eski biçimine dönmemiş. Biraz eğri durmaya devam etmiş. Boran onu düz bir örtünün üzerine bırakmış. “Bir süre düz tutup dinlendirelim,” demiş. Tacı elinin içiyle hafifçe bastırmış. İduna kutunun kumaşını getirmiş. Annesi tacı düzgünce içine yerleştirmiş.

3. Bölüm: Tacın Dinlenme Yeri

Bakım küçük adımlarla sürer

Öğleden sonra sarayın açık salonuna güneş vurmuş. Yuvarlak ayaklı masanın yanında iki sandalye varmış. Boran kutuyu masaya getirmiş. İduna da yanına oturmuş. Kapağı birlikte kaldırmışlar. Sarı taç, açık renkli kumaşın üzerinde sessizce duruyormuş. Mavi yuvarlak ışıkta parlamış.

Boran tacı eline almış. Eğri çıkıntı biraz düzelmiş. Yumuşak kumaşı yeniden, usulca biçimlendirmiş. İduna dikkatle izlemiş. Tacın keskin olmayan yuvarlak uçlarına bakmış. Birinin üzerinde ince bir kat izi kalmış. Bu iz tacın takılmasına engel değilmiş. Yalnızca küçük bir çizgiymiş.

“Tam eskisi gibi olmadı,” demiş İduna. Annesi başını sallamış. “Bir iz kalabilir. Yine de ona bakabiliriz.” Prenses tacı avuçlarında tutmuş. Tacın değeri yalnız düzgün durmasında değilmiş. Annesinin hatırası hâlâ onun içindeymiş. Artık birlikte ilgilendikleri bir eşya olmuş.

İduna tacı bir kez daha takmak istemiş. Önce annesine sormuş. Boran kabul etmiş. Küçük prenses başını dik tutup salonda yürümüş. Bu kez annesi hayali yolcu olmuş. İduna ona pencerenin yanındaki limanı göstermiş. İkisinin gemisi, güneşli bir adaya gidiyormuş.

Bir iz kalsa da sevdiğimiz eşyaya özen göstermeyi sürdürebiliriz.

Oyunun sonunda İduna tacını çıkarmış. Yanında duran kutuya bakmış. Kutuyu oyun başlamadan yakına koymuşlarmış. Prenses kumaşı düzeltmiş ve tacı içine bırakmış. Bunu hatırlamak kolay olmuş. Tacın yeri görünür olunca, nereye bırakacağını yeniden düşünmesi gerekmemiş.

Boran kutunun kapağını kapatmış. “Bugün zor gelen neydi?” diye sormuş. İduna biraz düşünmüş. “Eğildiğini söylemek,” demiş. “Ama seninle bakınca rahatladım.” Annesi gülümsemiş. Hata olduğunda anlatabilirmiş. Bilmediği bir şeyi tek başına düzeltmek zorunda değilmiş. Yardım istemek de bakımın bir parçasıymış.