Prenses Neris ve Acele Etmeyen Hamur

Biraz daha zaman istiyor

Bir varmış, bir yokmuş. Neris adında küçük bir prenses varmış. Sarayın sabah ışığı alan mavi mutfağını çok severmiş. O gün fırıncı Tülin küçük ekmekler hazırlayacakmış. Neris kapıdan bakıp yanına gelmiş. “Ben de yardım edebilir miyim?” diye sormuş. Tülin ona alçak mavi masayı göstermiş. Önce ellerini birlikte yıkamışlar. Masanın üzerinde geniş, krem renkli bir kap varmış. Tülin mayalı ekmek hamurunu hazırlamış. Neris temiz elleriyle yumuşak hamura dokunmuş. Biraz bastırıp bırakmış. Parmaklarının altında küçük bir çukur kalmış. Hamur, Neris’in aklına yumuşak bir yastık getirmiş. “Bunun içinde minik biri uyusa rahat ederdi,” demiş. Sonra gülmüş. Hamurun içinde kimse yaşamıyormuş. Bu, kendi uydurduğu bir düşünceymiş. Tülin de gülümsemiş. Birlikte hamuru geniş kabın içine yerleştirmişler. Neris hemen ekmek şekli vermek istemiş. Tülin, bu hamurun önce dinlenip kabarması gerektiğini söylemiş. Neris kabın içine bakmış. Hamur dibinde alçak bir tepe gibi duruyormuş. Kenarlarda bolca boş yer varmış. “Ne zaman büyüyecek?” diye sormuş Neris.

Hamura hadi demek yetmedi. Hazır olması için ona zaman verebilirim.

“Biraz zaman geçince yeniden bakarız,” demiş Tülin. Neris kabın önüne eğilmiş. “Hadi hamur, kabar,” diye fısıldamış. Biraz durmuş. Sonra tekrar bakmış. Gözünün önünde bir değişiklik olmamış. Neris dudaklarını büzmüş. Hemen ekmek yapmayı bekliyormuş. Beklemek planında yokmuş. Tülin yanına oturmuş. “Görmek için sabırsızlandın,” demiş. Neris başını sallamış. Tülin onu acele etmemesi için azarlamamış. Hamurun hazır olmasını istediklerini, ama bunun hemen olmayacağını anlatmış. Neris geniş kabın kenarına bakmış. Şimdiki alçak tepeyi aklında tutmaya çalışmış. Sonra Tülin kabın üzerini temiz, açık renkli bir bezle örtmüş. Kabı uygun bir köşeye koymuş. Neris bezin altında neler olduğunu merak ediyormuş. Ama başında durmaları gerekmiyormuş. Tülin ona, beklerken pencerenin yanındaki odada resimli kitaplara bakmayı önermiş. Neris bunu düşünerek onunla yürümüş.