Peri Tivra ve Kardaki Kocaman Adımlar

1. Bölüm: Karın Üstündeki Kocaman Soru

Bu izleri kim bıraktı?

Tivra o sabah kanatlarını açıp alçaktan uçmuş. Parkın huş ağaçları beyaza bürünmüş. Arkadaşı Vera ile karlı bankın yanında buluşacaklarmış. Tivra uçarken aşağı bakmış. Karın üzerinde bir sıra kocaman, oval iz uzanıyormuş.

İzlerin arasına bir ağaç gölgesi düşmüş. Tivra durup kanatlarını yavaşlatmış. Bunlar kendi botlarına hiç benzemiyormuş. Her biri karın üstünde küçük bir kayık gibi duruyormuş. “Ayakları böyleyse, acaba kendisi ne kadar büyük?” diye merak etmiş.

Yolun kenarına inmiş. Kahverengi botu karda küçücük bir çukur bırakmış. Tivra bir kendi izine, bir ötekine bakmış. Kocaman izin içine botunu koysa çevresinde epey yer kalacakmış. Parmağıyla havada geniş bir oval çizmiş.

“Vera’nın ayakları bu kadar büyük değildi,” demiş. Belki bugün parka başka bir yürüyüşçü gelmişti. Tivra başını kaldırmış. Alçak çitin içindeki yol ve bank görünüyormuş. İzler de tam o yana gidiyormuş. Merakı onu birkaç adım ilerletmiş.

“Ayakları böyleyse, acaba kendisi ne kadar büyük?”

Yürürken izlerin üstüne basmamış. Kenarlarından küçük adımlarla geçmiş. Birinin içine eğilip bakmış. Karın üzerinde ince çizgiler varmış. Çizgiler, üst üste konmuş minicik dallar gibi birbirini kesiyormuş. Tivra kendi botunu kaldırıp altına bakmış. Onunki başka türlüymüş.

Biraz ileride izlerin arası daralmış. Bankın yanında ise üst üste gelmişler. Kocaman yürüyüşçü burada dönmüş olmalıymış. Tivra bankın yüksekliğine bakmış. Bu kadar büyük ayakları olan biri, böyle alçak bir yere nasıl oturabilirmiş?

O sırada bankın öbür yanından bir ses gelmiş. Pof, pof! Sonra tanıdık bir gülüş duyulmuş. Tivra başını çevirmiş. Çıplak meyve dallarının arasında vişne kırmızısı bir bere görünmüş. Bereyi tanıyormuş. Ama kocaman izlerle ne ilgisi varmış?

2. Bölüm: Küçük Ayakların Geniş Çerçevesi

Vera’nın ayakkabıları

“Buradayım!” diye seslenmiş Vera. Bankın yanından çıkarken bir ayağını yavaşça kaldırmış. Botunun altında kocaman, açık kahverengi bir çerçeve varmış. Çerçevenin içi krem renkli bir ağla örülüymüş. Öteki botunda da onun eşi duruyormuş.

“Bütün yolu sen mi yürüdün?” diye sormuş Tivra. Vera başını sallamış. “Ayaklarım büyümedi. Ayakkabılarıma bir bak!” Tivra normal kahverengi botu görmüş. Bot, geniş ovalin ortasında mavi bağlarla duruyormuş. Tivra izdeki çapraz çizgilerle ağı karşılaştırmış. Birbirlerine benziyorlarmış.

Vera ayağını düz yere indirmiş. Karda yeni bir oval oluşmuş. “Bunlar kar ayakkabısı,” demiş. “Botlarımın altında geniş bir yer var.” Tivra kendi botunu onun yanına koymuş. Şimdi küçük ayakla büyük çerçeveyi aynı anda görebiliyormuş.

“Ben seni huş ağacı kadar uzun sandım,” demiş Tivra. Vera huşun uzun gövdesine bakmış. Sonra kendi küçük boyunu eliyle göstermiş. “O zaman bereyi çok yukarıda aramışsındır!” diye gülmüş. Tivra da gülmüş. İzin çizdiği resim, düşündüğü kişiden başka türlüymüş.

“Ayaklarım büyümedi. Ayakkabılarıma bir bak!”

Vera, köknarların ötesindeki cam köşkü göstermiş. “Oraya kadar birlikte yürüyelim mi?” diye sormuş. Tivra hemen kanatlarını açmış. Sonra arkadaşının karda attığı ağır, geniş adıma bakmış. Vera yerde yürüyecekmiş. Tivra onun yanında kalmak istiyormuş.

Kanatlarını usulca indirmiş. “Ben de botlarımla geleceğim,” demiş. Vera bir adım atmış. Tivra, önündeki geniş çukura basmış. Sonra bir sonrakine geçmiş. Karın üstünden geçmek kolaymış. Ama dönüp bakınca tuhaf bir şey fark etmiş.

Arkasında yine yalnız kocaman ovaller görünüyormuş. Kendi küçük botları da yürümüştü. Peki onların izi neredeymiş? Tivra yeniden aşağı bakmış. İki botu da Vera’nın biraz önce bıraktığı geniş çukurun içindeymiş. Küçük adımları orada ayrı görünmüyormuş.

3. Bölüm: Yan Yana Giden İki Yol

Tivra’nın adımları da burada

Tivra bir ayağını kaldırmış. Büyük ovalin içinde küçük botunun yerini aramış. Kar zaten basılmış olduğu için kendi adımı pek seçilmiyormuş. Yolun yanındaki beyazlığa bakmış. Oraya henüz kimse basmamıştı. Kar, küçük botunu bekliyormuş gibi duruyormuş.

“Ben senin izine değil, yanına basacağım,” demiş. Düz yolun içinde biraz yana geçmiş. Bir botunu yere koymuş, sonra ötekini. Pıt, pıt! Arkasında iki küçük çukur kalmış. Tivra başını çevirmiş. “İşte şimdi benimkiler de görünüyor!” diye sevinmiş.

Vera yeni izlerin yanına kendi geniş ayakkabısıyla basmış. İki sıra birbirine değmeden ilerliyormuş. Tivra küçük adımlarını hızlandırmış. Vera bir adım atıp beklemiş. Sonra birlikte devam etmişler. Biri büyük, biri küçük iz bırakıyormuş. Yürüdükleri yer aynı yolmuş.

Köknarların arasına gelince karın rengi biraz mavileşmiş. Dallar yolu daraltıyormuş. Vera geniş çerçevesini bir dalın üstüne basmadan geçirmiş. Tivra da yanından yürümüş. Kanatlarını açıp öne uçabilirmiş. Oysa yerde, arkadaşının yanında yeni bir şey görüyormuş.

“Ben senin izine değil, yanına basacağım.”

Arkalarındaki izler ağacın çevresinde kıvrılmış. Kocaman ovaller bir yana, küçük botlar hemen yanlarına dönmüş. Tivra durunca Vera da durmuş. Geriye bakmışlar. İzler, nerede yürüyüp nerede durduklarını gösteriyormuş. Az önceki küçük dönüşleri bile karda kalmış.

Cam köşkün saçağı önlerindeki küçük yeri kardan korumuş. İki arkadaş oraya gelince yan yana durmuş. Tivra kanatlarının ucuna konan birkaç taneyi silkelemiş. Vera da beresini düzeltmiş. Arkalarındaki yol, ağaçların arasından bankın olduğu yere kadar görünüyormuş.

İki botunu yan yana koymuş. “Ben de buradaydım,” demiş. Vera kendi geniş izini göstermiş. “Ben de!” Önlerinde küçük cam köşk, arkalarında birlikte yürüdükleri yol varmış. Tivra bir büyük, bir küçük iz sırasına son kez bakmış. Sonra arkadaşına dönüp gülümsemiş.

Bu masaldan ne öğrendik?

Tivra, büyük bir izin her zaman büyük bir ayağı göstermediğini fark etti. Vera’nın yanında kendi adımlarını atınca karda ikisinin de izi göründü.