İmra ve Yağmurun İki Sesi

1. Bölüm: Bahçeden Gelen Tıkırtı

Oyun ertelendi, küçük bir ses duyuldu

Bir varmış, bir yokmuş. İmra, bahçede tebeşirden yollar çizmeyi seven küçük bir çocukmuş. O sabah yollarını bir salyangoz şehri gibi kıvırmak istiyormuş. Sarı yağmurluğunu giymiş. Babası Alaz da kapının yanına gelmiş. Tam çıkacaklarken pencereye ince yağmur damlaları değmeye başlamış.

Bahçenin taşları ıslanmış. İmra, tebeşir kutusuna bakmış. Bugün dışarıda çizdikleri hemen akıp gidebilirmiş. Babası, çizgi oyununu kuru bir zamana bırakmayı önermiş. İmra’nın dudakları biraz aşağı kıvrılmış. “Ama salyangoz şehrini bugün yapacaktım,” demiş. Alaz yanına oturmuş. Bu planın değişmesine üzülmesini anlamış.

İmra tebeşirleri kapaklı kutusuna geri koymuş. Pencerenin önündeki alçak mindere oturmuş. Babası da yanındaki mindere geçmiş. Bahçe bulanık camın arkasında yumuşacık görünüyormuş. Büyük yaprakların uçlarında su birikiyormuş. Sonra damlalar aşağı düşüyormuş. İmra bir süre konuşmadan onları izlemiş.

İnce yağmurun arasından küçük bir tıkırtı gelmiş. “Tık, tık,” diye dinlemiş İmra. Biraz öteden daha yumuşak bir pıtırtı da duyuluyormuş. Aynı bahçede iki ayrı ses varmış. İmra başını kaldırmış. “Yağmur bazen tık, bazen pıt diyor,” demiş. Babası da kulak vermiş.

Bahçedeki oyunumu özledim. Yine de buradan gelen küçük sesi merak edebilirim.

Pencerenin altındaki geniş yaprağa damlalar düşüyormuş. Biraz ileride ise verandanın kenarında ters duran mavi bir metal kâse varmış. Kâseyi Alaz önceki gün orada bırakmış. Saçaktan süzülen damlalar onun üstüne geliyormuş. Belirgin tıkırtı o taraftan duyuluyormuş. İmra eliyle iki yeri göstermiş.

“Damlalar başka mı?” diye sormuş. Alaz, ikisinin de su damlası olduğunu söylemiş. Düştükleri yerler farklıymış. İmra yeniden dinlemiş. Yumuşak yaprağı ve sert kâseyi düşünmüş. “Kâsenin üstü yumuşacık olsa nasıl ses çıkarır?” diye sormuş. Babası bunu birlikte deneyebileceklerini söylemiş.

Üstü kapalı verandaya evin içinden geçiliyormuş. Alaz küçük bir havlu, su kabı ve tahta kaşık almış. İmra onunla kuru geçitten yürümüş. Yağmur bahçeye düşmeye devam etmiş. Tebeşir şehri hâlâ aklındaymış. Şimdi onun yanında yeni bir merak da varmış.

2. Bölüm: Kâsenin Yumuşak Şapkası

Aynı damla, değişen yüzey

Verandanın üstünde geniş bir çatı varmış. İçerisi kuruymuş. Alaz kenardaki kâseyi alıp alçak masaya getirmiş. Altına kaymayan bir örtü sermiş. Sonra kâseyi yine ters çevirmiş. İmra masanın önünde durmuş. Babasının getirdiği küçük su kabını ve yuvarlak uçlu tahta kaşığı incelemiş.

Alaz kaşığa azıcık su almış. Kâsenin hemen üstünde tutmuş. Bir damlayı mavi yüzeye bırakmış. Küçük, belirgin bir ses duyulmuş. İmra gülümsemiş. “Bahçedeki tık burada da var,” demiş. Alaz bir damla daha bırakmış. İmra acele etmeden sonuna kadar dinlemiş.

Sonra İmra katlı havluyu göstermiş. “Yumuşak şapkası bu olsun,” demiş. Birlikte havluyu ters kâsenin üstüne örtmüşler. Mavi kâsenin kenarı alttan görünüyormuş. Alaz kaşığı yine aynı yere getirmiş. Bir damla bırakmış. Bu kez ses çok daha hafifmiş. İmra babasına bakıp gülmüş.

“Sanki damla parmak ucuyla geldi,” demiş. Alaz da gülümsemiş. Havlu suyun bir kısmını içine çekmiş. İmra üstündeki küçük koyu lekeyi görmüş. Babası havluyu kaldırınca kâsenin sert yüzeyi yeniden ortaya çıkmış. Aynı küçük denemeyi bir kez daha yapmışlar. Belirgin ses geri gelmiş.

Damlaları değil, üstüne düştükleri yeri değiştirdik. Sesin de değiştiğini duyduk.

İmra, “Kâse konuşmayı unutmamış,” demiş. Sonra bunun kendi kurduğu oyun sözü olduğunu eklemiş. Gerçek kâse konuşmuyormuş. Damlalar ona vurunca ses çıkıyormuş. Yumuşak havlu araya girince duydukları değişiyormuş. İmra şimdi havlu örtülmeden önce nasıl bir ses beklediğini de söyleyebiliyormuş.

İkisi biraz dinlenmiş. Dışarıdaki yağmur aynı anda birçok yaprağa düşüyormuş. İçeride ise tek damlayı bekleyebiliyorlarmış. İmra bu farkı sevmiş. Kulağını kâseye dayamamış. Olduğu yerde durup dinlemesi yetmiş. Babası su kabını masanın gerisine koymuş. Masaya damlayan suyu birlikte havluyla silmişler.

3. Bölüm: Yağmur Susunca Kalan Oyun

Sesler yavaşladı, hayal devam etti

Biraz sonra yağmur hafiflemiş. Alaz kâseyi yeniden verandanın kenarındaki güvenli yerine koymuş. Saçaktan kalan damlalar üstüne düşüyormuş. İmra ile babası kuru taraftaki uzun banka oturmuş. Önlerinde bahçenin tamamı varmış. İmra bu kez hem damlaları hem aralarındaki sessizliği duyuyormuş.

“Az önce acele acele geliyorlardı,” demiş. Şimdi bir damla düşüyor, sonra biraz bekliyormuş. Başka bir damla yapraktan kayıyormuş. İmra dizlerine hafifçe dokunmuş. Kâseden bir ses gelince o da küçük bir vuruş yapmış. Babası dinlemiş. Bu bir yarış değilmiş. Damlaları yakalamaları gerekmiyormuş.

İmra başını bahçeye çevirmiş. Büyük yeşil yaprak ona geniş bir davulu hatırlatmış. İnce dalları da şarkı söyleyen ağaçların kollarına benzetmiş. “Şu yaprak ağır ağır çalıyor,” demiş. Sonra kıkırdamış. Yaprakların gerçek elleri yokmuş. Yağmurun sesinden kendine küçük bir öykü kuruyormuş.

Bir süre sonra kâseden ses gelmemiş. İmra beklemiş. “Şarkı bitti mi?” diye sormuş. Alaz saçakta az su kaldığını göstermiş. Yağmur da dinmiş. İmra bir an daha tıkırtı duymak istemiş. Ama kâseye seslenmesi yeni bir damla getirmeyecekmiş. Bunu düşününce kendi dizlerine yeniden hafifçe dokunmuş.

Yağmurun ne zaman duracağını ben seçemem. Onu dinleyip kendi küçük oyunumu kurabilirim.

Tıkırtıların arasını istediği kadar uzun bırakabilirmiş. Alaz da kendi dizlerine yavaşça vurmuş. İki ayrı vuruşla yeni bir oyun başlamış. İmra bazen dinlemiş, bazen karşılık vermiş. Yağmuru geri getirmemişler. Ondan duydukları, kendi küçük ezgilerine bir başlangıç olmuş. Bu düşünce İmra’nın hoşuna gitmiş.

Bahçedeki taşlar hâlâ ıslakmış. Tebeşir kutusunu henüz açmamışlar. İmra salyangoz şehrini kuru bir günde çizebileceğini söylemiş. Yağmura sevinecek hâli yokken şimdi gülümseyebiliyormuş. İki duygu aynı güne sığmış. Sabahki üzüntüsüne kızması gerekmiyormuş. Babasına, en çok havlunun altındaki hafif sesi sevdiğini anlatmış.