Parkta Merhaba Demeye Çekinen Kirpi Pona

1. Bölüm: Parktaki Sessiz Kirpi

Pona Oynamak İstiyor

Orman parkında her sabah neşeli oyun sesleri duyulurmuş. Tavşanlar top oynar, sincaplar kaydıraktan kayar, minik kuşlar ise kum havuzunun yanında şarkı söylermiş.

Parkın kenarındaki küçük bankın arkasında Pona adında minik bir kirpi beklermiş. Pona da oyunlara katılmak istermiş. Fakat diğerlerinin yanına gidip merhaba demeye çekinirmiş.

Pona içinden, “Ya kimse bana cevap vermezse?” diye düşünürmüş. Sonra dikenlerini biraz toplar ve bankın arkasından oyunları izlemeye devam edermiş.

Bazen tavşanların attığı top yakınına gelir, bazen sincapların neşeli kahkahaları kulağına ulaşırmış. Pona her seferinde yanlarına gitmeyi düşünür, ancak ilk sözü nasıl söyleyeceğini bilemezmiş.

Bazen küçücük bir selam bile bize çok büyük bir adım gibi gelebilir.

Pona o gün de parkta sessizce beklemiş. İçinde oyun oynama isteği varmış, fakat çekingenliği onu bankın arkasında tutuyormuş.

2. Bölüm: Yuvarlanan Top

Küçük Bir Fırsat

Öğleye doğru küçük bir top parkın içinden yuvarlanarak bankın yanına gelmiş. Top, Pona'nın hemen önünde durmuş.

Topun peşinden Meli adında küçük bir kaplumbağa yürüyormuş. Meli topunu görünce gülümsemiş. Pona ise hemen bankın arkasına saklanmak istemiş.

Tam o sırada annesinin daha önce söylediği sözleri hatırlamış. Annesi ona, “Çekindiğinde önce yavaşça nefes al. Sonra söyleyebileceğin küçük bir kelime seç,” dermiş.

Pona derin bir nefes almış. Sonra başını hafifçe kaldırıp kısık bir sesle, “Merhaba,” demiş.

Meli durmuş ve neşeyle, “Merhaba. Benim adım Meli. Topumu gördün mü?” diye sormuş. Pona önündeki topu göstermiş. Meli de ona teşekkür etmiş.

Arkadaşlık bazen uzun bir konuşmayla değil, kısa ve nazik bir selamla başlar.

Pona'nın kalbi hâlâ biraz hızlı atıyormuş. Ancak Meli'nin gülümseyerek cevap vermesi ona iyi gelmiş. Söylediği küçücük merhaba, düşündüğü kadar korkutucu değilmiş.

3. Bölüm: Merhabadan Sonra

Merhabadan Sonra

Meli topunu aldıktan sonra Pona'ya dönmüş. “Biz yavaş yuvarlama oyunu oynuyoruz. Sen de katılmak ister misin?” diye sormuş.

Pona'nın kalbi yeniden biraz hızlanmış. Fakat bu kez bankın arkasına saklanmamış. “Olur, ama ben bu oyunu ilk kez oynayacağım,” demiş.

Meli, “O zaman yavaş başlarız,” diyerek topu Pona'ya uzatmış. Pona topu iki küçük patisiyle tutmuş ve Meli'ye doğru yavaşça yuvarlamış. Meli topu yakalayıp yeniden ona göndermiş.

Bir süre sonra tavşanlar ve sincaplar da oyuna katılmış. Herkes topu sırayla birbirine yuvarlamış. Pona artık parkı bankın arkasından izlemiyor, oyunun içinde arkadaşlarıyla birlikte gülümsüyormuş.

Küçük bir adım, bizi güzel bir oyunun ve yeni bir arkadaşlığın içine götürebilir.

Akşam eve dönerken Pona annesine gülümseyerek, “Bugün merhaba dedim ve yeni bir arkadaş edindim,” demiş. Annesi onu sevgiyle dinlemiş ve attığı küçük adım için sevindiğini söylemiş.

Pona artık yeni biriyle karşılaştığında hemen uzun uzun konuşmak zorunda olmadığını biliyormuş. Bazen derin bir nefes almak, küçük bir merhaba demek ve oyuna yavaşça katılmak yeterliymiş.