Meri ve Bulut Treninin Küçük Molası

1. Bölüm: Bulut İstasyonunda Bir Bilet

Yolculuğa birlikte hazırlanıyoruz

Bir varmış, bir yokmuş. Kıvırcık saçlı Meri, Sümbül Nine ile bulutlara bakmayı çok severmiş. Bazen bir bulut yastığa benzermiş. Bazen de uzun bir vagona. O sabah ninesi, masal kitabının arasından krem renkli küçük bir bilet çıkarmış.

Biletin üstünde yazı yokmuş. Yumuşacık bir bulut resmi varmış. Sümbül Nine gülümsemiş. ‘Bu, yalnızca masallarda gezen Bulut Treni’nin bileti,’ demiş. Meri heyecanla ellerini açmış. ‘Birlikte binebilir miyiz?’ diye sormuş. Ninesi başını sallamış. İkisi el ele tutuşmuş.

Sarı ışıklı bir kapı usulca açılmış. Kapının ardında açık turuncu Bulut İstasyonu varmış. Geniş peron dümdüzmüş. Kenarlarını yumuşak bulut çitleri çevreliyormuş. Meri, ninesinin yanında durmuş. Önlerinde turkuaz bir lokomotif ve krem renkli bir vagon bekliyormuş.

Trenin çatısı mercan kırmızısıymış. Kısa bacasından bembeyaz bulut pufları yükseliyormuş. ‘Hoş geldiniz,’ demiş tren. Bu da masala özgü bir şeymiş. Meri pencerelere bakmış. Camların köşeleri yuvarlakmış. İçeride yumuşak koltuklar varmış. Ninesiyle birlikte açık kapıya yürümüş.

Sümbül Nine önce geniş, alçak basamağı göstermiş. Meri elini bırakmadan vagona çıkmış. İkisi aynı pencerenin yanındaki koltuğa oturmuş. Meri'nin ayakları önündeki küçük desteğe değiyormuş. Bileti yanlarındaki bölmeye koymuşlar. Trenin kapısı sessizce kapanmış. Herkes yerinde rahatça oturuyormuş.

Meri ninesinin elini tuttu. Yeni bir yere birlikte bakmak, yolculuğun ilk güzel anıydı.

‘Bugün mor bulut vadisinden geçeceğiz,’ demiş tren. ‘Sonra sizi buraya geri getireceğim.’ Meri her şeyi görmek istiyormuş. Pencerenin bir yanına bakmış, sonra öbür yanına. Bir bulut kemerinin ardından başka bir bulut kemeri görünüyormuş. Yolculuk yavaşça başlamış.

Meri ninesine hemen bir bulut göstermiş. ‘Bu bir çörek gibi!’ demiş. Ninesi gülümsemiş. ‘Ben de yanında küçük bir tepe görüyorum,’ diye eklemiş. Meri yeniden bakmış. Aynı pencereden farklı şeyler bulabiliyorlarmış. Tren, yumuşak bulut yolunda usulca ilerliyormuş.

İstasyon geride kalmış. Şimdi mor tepeler yaklaşmaya başlamış. Meri hem soldaki hem sağdaki pencereleri izlemek istiyormuş. Oturduğu yerde başını sık sık çeviriyormuş. Sümbül Nine yanında sessizce duruyormuş. Az ileride, bulut yolunun kenarında geniş bir mola yeri varmış.

2. Bölüm: Mor Vadide Küçük Bir Mola

İstediğimizde dinlenebiliriz

Mor bulut vadisi çok güzelmiş. Açık leylak tepelerin arasından gümüş renkli bulut yolları geçiyormuş. Meri bir kemeri gösterecekken başka bir tepe belirmiş. Hemen o tarafa dönmüş. Sonra yeniden öbür pencereye bakmış. Hepsini aynı anda görmek istiyormuş.

Bir süre sonra Meri gözlerini ovuşturmuş. Omuzlarını koltuğa yaslamış. Pencereye bakmak hâlâ güzelmiş ama biraz dinlenmek istiyormuş. Sümbül Nine ona dönmüş. ‘Şimdi neye ihtiyacın var?’ diye sormuş. Meri kısa bir süre düşünmüş. Sonra ninesinin elini tutmuş.

‘Yoruldum,’ demiş Meri. ‘Biraz durabilir miyiz?’ Ninesi başını sallamış. ‘Trene birlikte sorabiliriz,’ demiş. Meri oturduğu yerden yumuşak bir sesle konuşmuş. ‘Bulut Treni, mola vermek istiyoruz.’ Tren onu hemen duymuş. ‘Az ileride rahat bir durağım var,’ demiş.

Tren geniş durağa usulca yanaşmış. Tamamen durunca kapısını açmış. Meri, ninesinin elini tutarak alçak basamaktan inmiş. Peronun kenarında yuvarlak bir bank varmış. Çevresi bulut çitleriyle kapalıymış. İkisi banka oturmuş. Tren de yanlarında sessizce beklemeye başlamış.

Burada hiçbir şeye yetişmeleri gerekmiyormuş. Meri bir süre sadece oturmuş. Ninesi yanındaki küçük şişeden ona su vermiş. Meri birkaç yudum içmiş. Sonra şişeyi ninesine geri uzatmış. Gözlerini pencereden pencereye çevirmiyormuş artık. Önlerinde tek bir mor tepe varmış.

‘Ben biraz dinlenmek istiyorum,’ dedi Meri. Ninesi onu duydu ve birlikte mola istediler.

Tepenin üstündeki küçük bulut, yavaşça uzamış. Sonra yeniden yuvarlanmış. Meri onu rahatça izlemiş. ‘Bu bulut bir yastık gibi,’ demiş. Sümbül Nine gülümsemiş. ‘Bana da öyle görünüyor,’ diye karşılık vermiş. Başka bir bulutun ardından koşmaları gerekmiyormuş. Bu küçük değişim yetmiş.

Tren hafifçe seslenmiş. ‘Biraz daha beklemek ister misiniz?’ Meri kendine bakmış. Elleri dizlerinin üzerinde rahatça duruyormuş. ‘Şimdi devam edebilirim,’ demiş. Sonra ninesine dönmüş. ‘Ama tek pencereye bakmak istiyorum.’ Ninesi gülümseyerek başını sallamış. ‘Yanında otururum,’ demiş.

İkisi yine el ele tutuşmuş. Trenin kapısına sakin adımlarla yürümüşler. Meri bir kez dönüp mor tepeye el sallamış. Mola, yolculuktan ayrı kötü bir şey değilmiş. O da yolculuğun içindeki güzel bir anmış. Krem renkli vagon onları yeniden karşılamış.

3. Bölüm: Akşam İstasyonuna Sakin Dönüş

Mola da yolculuğun bir parçası

Dönüş yolunda Meri ile Sümbül Nine aynı pencerenin yanına oturmuş. Tren bu kez akşam ışığına doğru gidiyormuş. Bulutların uçları şeftali rengine dönmüş. Uzakta küçük bir köy görünmüş. Evlerin çatılarında yumuşak, sarı lambalar varmış. Meri koltuğunda rahatça duruyormuş.

‘Şu küçük evi görüyor musun?’ diye sormuş ninesi. Meri pencereye bakmış. Evin çatısı yuvarlakmış. Kapısının yanında bir saksı duruyormuş. Meri başka bir pencereye dönmemiş. Önündeki resmi yavaşça izlemiş. Tren ilerlerken ev biraz küçülmüş. Ardından başka bir ev görünmüş.

Meri şimdi bütün evleri saymaya çalışmıyormuş. Birini görmesi de güzelmiş. ‘O evin ışığı bal gibi,’ demiş. Sümbül Nine onun gösterdiği yere bakmış. ‘Sıcak bir ışık,’ diye karşılık vermiş. İkisi bir süre konuşmadan oturmuş. Yolculuk sessizken de hoş olabiliyormuş.

Az sonra trenin sesi duyulmuş. ‘İlk istasyonumuza dönüyoruz,’ demiş. Meri pencereden bakınca tanıdık kemeri görmüş. Turuncu duvarlar akşam ışığında pembeleşmiş. Geniş perondaki lambalar yanıyormuş. Tren durunca kapısı açılmış. Sümbül Nine bileti almış. Meri, ninesinin elini tutarak birlikte aşağıya inmiş.

Meri biletin üstündeki küçük bulut resmini göstermiş. ‘Bu bilet bize güzel bir gün getirdi,’ demiş. Sonra turkuaz lokomotife dönmüş. ‘Mola yerinde bizi beklediğin için teşekkür ederim.’ Tren, bacasından küçücük beyaz bir bulut pufu bırakmış. Ninesi de gülümseyip el sallamış.

‘En sevdiğim yer, biraz durduğumuz banktı,’ dedi Meri. Güzel bir yolculukta dinlenmeye de yer vardı.

‘Yolculuğun hangi yerini en çok sevdin?’ diye sormuş ninesi. Meri hemen bir pencere göstermemiş. Biraz düşünmüş. ‘Mor tepenin önündeki bankı,’ demiş. ‘Orada su içtim. Küçük buluta baktım. Sonra devam etmek istedim.’ Ninesi onun sözünü sonuna kadar dinlemiş.

Sarı ışıklı kapı yeniden açılmış. İkisi masal kitabının yanındaki odalarına dönmüş. Meri biletini kitabın arasında bırakmış. Su şişesini ninesiyle birlikte yerine koymuş. Sonra yumuşak minderine oturmuş. Trenin yolculuğu bitmiş ama mor tepenin sakin görüntüsü aklında kalmış.

O akşam Meri oyuncaklarıyla biraz oynamış. Yorulunca ninesine söylemiş. Birlikte küçük bir ara vermişler. Meri'nin sevdiği oyun yerinde bekliyormuş. Bulut Treni de masal kitabının sayfalarında duruyormuş. Mola istemek, güzel şeyleri bırakmak demek değilmiş. Meri bunu düşünerek huzurla uykuya hazırlanmış.

Bu masaldan ne öğrendik?

Sevdiğimiz bir oyunda veya yolculukta da yorulabiliriz. Bunu yanımızdaki yetişkine söyleyip mola isteyebiliriz. Biraz dinlenmek, güzel bir anın parçası olabilir.