Koala Vodi ve Uzaktaki İyi Geceler

1. Bölüm: Babamın Sandalyesi Bu Akşam Boş

Özlediğini söyleyince annesi dinledi

Bir varmış, bir yokmuş. Okaliptüs ağaçlarının arasındaki küçük evde Vodi adlı bir koala yaşarmış. Akşam yemeği bitmiş. Vodi hardal renkli pijamalarını giymiş. Terliklerini de ayağına geçirmiş. Şimdi her zamanki masal saatini bekliyormuş. Krem kapaklı resimli kitabını mutfaktaki alçak masaya bırakmış.

Babası o gün başka bir kasabada çalışıyormuş. Birkaç gece evde olmayacakmış. Annesi Vesna bunu önceden anlatmış. Vodi biliyormuş, ama akşam olunca yine babasının sandalyesine bakmış. Sandalye boşmuş. “Masalımı bugün de babam anlatsın istiyorum,” demiş. Kitabını yavaşça kendine çekmiş.

Vesna yanındaki sandalyeye oturmuş. “Onu özledin,” demiş. Vodi başını sallamış. Babası masaldaki küçük kurbağaya komik bir ses verirmiş. Vodi o sesi duymak istiyormuş. Annesi hemen başka bir şey söylememiş. Onun kurbağayı nasıl anlattığını dinlemiş. Vodi de ince bir vırak sesi çıkarmış.

Bir an gülmüş. Sonra yeniden boş sandalyeye bakmış. Gülmesi babasını artık özlemediği anlamına gelmiyormuş. Vesna bunu anlayabiliyormuş. Vodi, “O gelene kadar burada beklesem?” diye sormuş. Annesi bu gece babasının eve dönmeyeceğini söylemiş. Gezisi bitince dönecekmiş. Bu gece Vodi’nin yanında annesi varmış.

Babamı özledim diyebilirim. Annem yanımda oturup beni dinleyebilir.

Vodi kitabın kapağını okşamış. Onu açmamış. Babasının sesini duymayı çok istiyormuş. Vesna, babasının gündüz kısa bir sesli mesaj gönderdiğini hatırlatmış. Telefonunda onları bekleyen bir iyi geceler selamı varmış. Vodi başını kaldırmış. Babası şimdi aralarında oturmasa da onun söylediklerini dinleyebilirlermiş.

“Ben de ona bir şey söylemek istiyorum,” demiş. Vesna isterse kendi selamını kaydedip gönderebileceklerini söylemiş. Babası dinleyebildiğinde dinlermiş. Hemen yanıt vermesi gerekmiyormuş. Vodi önce babasının mesajını dinlemeyi seçmiş. Sonra kendi söyleyeceği sözü düşünecekmiş. Uzun bir konuşma hazırlamasına gerek yokmuş.

Vesna telefonunu almış. Kitabı da kuru tezgâha koymuş. Birlikte üstü kapalı verandadaki geniş mindere geçmişler. Evin kapısı hemen yanlarındaymış. Bahçedeki yapraklar akşam ışığında yavaşça sallanıyormuş. Vodi annesine biraz sokulmuş. Babasını özlediğini saklamamış. Şimdi ikisi, uzaktan gelen küçük selamı dinlemeye hazırmış.

2. Bölüm: Verandadan Giden Küçük Selam

Kısa bir mesaj, kendi sözcükleriyle

Veranda yere yakınmış. Geniş minderin altında yumuşak bir kilim varmış. Vesna telefonu kendi elinde tutmuş. Vodi yanında oturmuş. Ekrana bakmaları gerekmiyormuş. Annesi mesajı açınca babasının tanıdık sesi duyulmuş. Vodi kulaklarını hafifçe kaldırmış. Sessizce dinlemiş. Bu kısa selam yalnızca onun içinmiş.

Babası iyi geceler demiş. O gün Vodi’yi düşündüğünü söylemiş. Sonra masallarındaki kurbağanın sesiyle küçük bir vırak yapmış. Vodi gülümsemiş. Ses bitince telefon susmuş. Babası evde değilmiş. Ama gündüz söylediği bu sözler, akşam burada dinlenebilmiş. Vodi annesinin koluna hafifçe yaslanmış.

“Bir daha duyabilir miyim?” diye sormuş. Vesna kısa mesajı bir kez daha açmış. Sonra telefonu dizinde tutmuş. Vodi bahçeye bakmış. “Sesini duydum, yine de onu özledim,” demiş. Annesi başını sallamış. Bir selamın bütün özlemi bir anda götürmesi gerekmiyormuş. Vodi bunu rahatça söyleyebilirmiş.

Sıra kendi mesajına gelmiş. Vodi önce uzun bir masal anlatmayı düşünmüş. Ama nereden başlayacağını bilememiş. “Sözcüklerim sıraya girmedi,” demiş. Vesna ona kısa bir selamın da olabileceğini söylemiş. Vodi’nin neşeli görünmesi veya komik bir ses bulması gerekmiyormuş. İçinden gelen sözü seçebilirmiş.

Söyleyeceğim sözlerin uzun veya kusursuz olması gerekmiyor. Seni özledim demem yeterli olabilir.

Vesna kaydı başlatmış. Telefonu yine kendi elinde tutmuş. Vodi biraz yaklaşmış. “İyi geceler baba. Seni özledim. Kurbağanı da duydum,” demiş. Sonra kendisi de minicik bir vırak yapmış. Annesi kaydı durdurmuş. Vodi söylediklerini dinlemek istemiş. Birlikte kısa kaydı açmışlar.

Kayıtta bir yerde biraz durmuş. Sonunda da kıkırdamış. Vodi bunu değiştirmek istememiş. Kendi selamı böyleymiş. Vesna onun seçimine uymuş. Mesajı göndermeden önce Vodi’ye hazır olup olmadığını sormuş. Vodi başını sallayınca göndermiş. Söylemek istediği söz, babasının dinleyebileceği yerde duracakmış.

3. Bölüm: Yanıt Beklemeden İyi Geceler

Özlemi vardı, yanında annesi de vardı

Eve girince Vesna telefonu mutfak rafına bırakmış. Vodi kitabını tezgâhtan almış. Birlikte küçük uyku odasına geçmişler. Telefon rafta kalmış. Odada mint renkli perdeler ve alçak bir yatak varmış. Yatağın üstünde parçalı, yumuşak bir örtü duruyormuş. Vodi kitabını örtünün yanına koymuş.

“Babam şimdi dinleyecek mi?” diye sormuş. Vesna bilmediğini söylemiş. Babası uygun olduğunda dinleyebilirmiş. Mesajı onun için bekleyebilirmiş. Vodi’nin telefonun yanında nöbet tutması gerekmiyormuş. Annesi yanıt geldiğinde ona söyleyecekmiş. Vodi bir süre düşünmüş. Sonra örtüsünün köşesini eline almış.

Vesna yatağın yanına oturmuş. “Bu gece kitabı sen okur musun?” diye sormuş Vodi. Annesi gülümseyip kitabı açmış. Küçük kurbağanın olduğu sayfaya gelmişler. Vesna kurbağaya kendine göre bir ses vermiş. Babasınınkiyle aynı değilmiş. Vodi önce şaşırmış. Sonra annesinin yumuşak vırağını dinlemiş.

“Senin kurbağan biraz uykulu,” demiş. İkisi hafifçe gülmüş. Vodi annesinden babasını taklit etmesini istememiş. Bu gecenin masalını onun sesiyle dinleyebilirmiş. Babasının sesi de gönderdiği küçük selamda kalmış. İkisinin aynı olması gerekmiyormuş. Vodi kitabın resmine bakıp bir sayfa daha çevirmiş.

Selamım gönderildi. Yanıtı şimdi beklemeden annemle masalımı dinleyip dinlenebilirim.

Masal bitince göz kapakları ağırlaşmış. Vesna kitabı kapatıp başucuna koymuş. Vodi yana dönmüş. Babasına söylemek istediği bir söz daha aklına gelmiş. Bu kez annesine anlatmış. Eve döndüğünde birlikte yeni bir kurbağa sesi bulmak istiyormuş. Vesna bu fikri sevdiğini söylemiş.

Vodi, “Onu hâlâ özlüyorum,” demiş. Vesna elini uzatmış. Vodi annesinin elini tutmayı seçmiş. Özlediği için kendisine kızması gerekmiyormuş. Bu duygu, örtüsünün altında dinlenmesine engel olmak zorunda değilmiş. Annesi yanında oturmuş. Odadaki ışık yumuşamış. Dışarıdaki yaprakların gölgeleri perdede hafifçe kıpırdamış.