Koala Vodi ve Uzaktaki İyi Geceler

Özlediğini söyleyince annesi dinledi

Bir varmış, bir yokmuş. Okaliptüs ağaçlarının arasındaki küçük evde Vodi adlı bir koala yaşarmış. Akşam yemeği bitmiş. Vodi hardal renkli pijamalarını giymiş. Terliklerini de ayağına geçirmiş. Şimdi her zamanki masal saatini bekliyormuş. Krem kapaklı resimli kitabını mutfaktaki alçak masaya bırakmış. Babası o gün başka bir kasabada çalışıyormuş. Birkaç gece evde olmayacakmış. Annesi Vesna bunu önceden anlatmış. Vodi biliyormuş, ama akşam olunca yine babasının sandalyesine bakmış. Sandalye boşmuş. “Masalımı bugün de babam anlatsın istiyorum,” demiş. Kitabını yavaşça kendine çekmiş. Vesna yanındaki sandalyeye oturmuş. “Onu özledin,” demiş. Vodi başını sallamış. Babası masaldaki küçük kurbağaya komik bir ses verirmiş. Vodi o sesi duymak istiyormuş. Annesi hemen başka bir şey söylememiş. Onun kurbağayı nasıl anlattığını dinlemiş. Vodi de ince bir vırak sesi çıkarmış. Bir an gülmüş. Sonra yeniden boş sandalyeye bakmış. Gülmesi babasını artık özlemediği anlamına gelmiyormuş. Vesna bunu anlayabiliyormuş. Vodi, “O gelene kadar burada beklesem?” diye sormuş. Annesi bu gece babasının eve dönmeyeceğini söylemiş. Gezisi bitince dönecekmiş. Bu gece Vodi’nin yanında annesi varmış.

Babamı özledim diyebilirim. Annem yanımda oturup beni dinleyebilir.

Vodi kitabın kapağını okşamış. Onu açmamış. Babasının sesini duymayı çok istiyormuş. Vesna, babasının gündüz kısa bir sesli mesaj gönderdiğini hatırlatmış. Telefonunda onları bekleyen bir iyi geceler selamı varmış. Vodi başını kaldırmış. Babası şimdi aralarında oturmasa da onun söylediklerini dinleyebilirlermiş. “Ben de ona bir şey söylemek istiyorum,” demiş. Vesna isterse kendi selamını kaydedip gönderebileceklerini söylemiş. Babası dinleyebildiğinde dinlermiş. Hemen yanıt vermesi gerekmiyormuş. Vodi önce babasının mesajını dinlemeyi seçmiş. Sonra kendi söyleyeceği sözü düşünecekmiş. Uzun bir konuşma hazırlamasına gerek yokmuş. Vesna telefonunu almış. Kitabı da kuru tezgâha koymuş. Birlikte üstü kapalı verandadaki geniş mindere geçmişler. Evin kapısı hemen yanlarındaymış. Bahçedeki yapraklar akşam ışığında yavaşça sallanıyormuş. Vodi annesine biraz sokulmuş. Babasını özlediğini saklamamış. Şimdi ikisi, uzaktan gelen küçük selamı dinlemeye hazırmış.