Kalemlerini Paylaşmak İstemeyen Küçük Tilki Vira

1. Bölüm: Vira'nın Yeni Kalemleri

Okulun İlk Haftası

Orman Okulu'nda yeni dönem başlamıştı.

Sınıfın pencerelerine temiz perdeler asılmış, masalara yeni defterler konmuş ve duvarlara boş resim kağıtları yerleştirilmişti.

Küçük Tilki Vira o sabah okula yeni kalem kutusuyla geldi.

Kutunun içinde kırmızı, mavi, sarı, yeşil, mor ve turuncu kalemler vardı.

Kalemlerin uçları düzgün açılmıştı. Gövdeleri parlak ve tertemizdi.

Vira onları çantasından çıkarınca gözleri sevinçle parladı.

Yan sırada oturan küçük sincap Oya kalemlere bakıp gülümsedi.

"Mor kalemin çok güzelmiş," dedi. "Birazdan resimde kullanabilir miyim?"

Vira kalem kutusunu hemen kendine doğru çekti.

"Bilmiyorum," dedi. "Bunlar henüz çok yeni."

Sevdiğimiz bir eşyayı paylaşmak bazen zor gelebilir.

Vira kalemlerinin kırılmasından, kaybolmasından ya da çabuk bitmesinden korkuyordu.

2. Bölüm: Ortak Orman Resmi

Herkesin Bir Rengi Var

Öğretmen Ferah sınıfa büyük bir kağıt getirdi.

Kağıt neredeyse masanın tamamını kaplıyordu.

"Bugün birlikte büyük bir orman resmi yapacağız," dedi.

"Herkes resme kendi fikrini, kendi rengini ve kendi emeğini ekleyecek."

Çocuklar çok sevindi.

Oya gökyüzüne mor bulutlar çizmek istedi.

Küçük tavşan Benu çimenlerin arasına sarı çiçekler eklemeyi düşündü.

Minik ayı Kavi ise kocaman bir ağaç gövdesi çizmek istedi.

Vira kendi bölümüne kırmızı bir tilki yuvası çizmeye başladı.

Arkadaşları ara sıra Vira'dan farklı renklerde kalemler istedi ama Vira kutusunu kapalı tuttu.

Ortak bir çalışma, herkesin katkısıyla büyür.

Bir süre sonra resmin bazı yerleri çok renkli, bazı yerleri ise boş ve soluk görünmeye başladı.

3. Bölüm: Saklanan Renkler

Vira'nın İçindeki Endişe

Oya kendi kalemleriyle bulut çizmeye çalıştı ama mor rengi yoktu.

Benu'nun sarı kalemi bitmek üzereydi. Çiçeklerin yarısı renksiz kaldı.

Kavi ağacın gövdesini çizdi ama yapraklar için yeşil renge ihtiyaç duydu.

Vira'nın kutusunda bütün bu renkler vardı.

Fakat Vira kalemlerini çıkarmadı.

İçinden, "Ya biri kalemimi çok bastırırsa? Ya kapağını açık bırakırsa? Ya geri vermezse?" diye geçirdi.

Öğretmen Ferah Vira'nın sessizleştiğini fark etti.

Yanına yaklaşıp yumuşak bir sesle, "Kalemlerini paylaşmak istememenin bir nedeni var mı?" diye sordu.

Vira başını eğdi ve kalemlerine zarar gelmesinden korktuğunu söyledi.

Bir şeyi paylaşmak istemediğimizde bunun arkasında bir korku ya da endişe olabilir.

Öğretmen Ferah, Vira'nın kalemlerini önemsediğini anladı ve bunun yanlış olmadığını söyledi.

4. Bölüm: Paylaşmanın Kuralı

Özenle Paylaşmak

Öğretmen Ferah sınıfa küçük bir öneri sundu.

"Bir eşyayı paylaşırken ona nasıl özen göstereceğimizi konuşabiliriz," dedi.

Çocuklar hep birlikte kurallar belirledi.

Kalemi isteyen kişi önce izin isteyecekti.

Kalem çok bastırılmadan kullanılacaktı.

İş bitince kapağı kapatılacak ve sahibine geri verilecekti.

Vira bu kuralları duyunca biraz rahatladı.

Önce mor kalemini Oya'ya verdi.

Oya kalemi dikkatle tuttu, bulutlarını boyadı ve kapağını kapatarak geri verdi.

Sonra Vira sarı kalemini Benu'ya, yeşil kalemini Kavi'ye verdi.

Paylaşmak, eşyamıza değer vermeyi bırakmak değildir. Özenle paylaşmayı öğrenmektir.

Vira kalemlerinin geri geldiğini ve arkadaşlarının onlara dikkat ettiğini görünce içindeki endişe azaldı.

5. Bölüm: Birlikte Güzelleşen Resim

Renkler Bir Araya Geliyor

Kısa süre içinde büyük orman resmi değişmeye başladı.

Oya'nın mor bulutları gökyüzünü yumuşak gösterdi.

Benu'nun sarı çiçekleri çimenlerin arasından gülümser gibi parladı.

Kavi'nin yeşil yaprakları ağacı canlı hale getirdi.

Vira da kırmızı yuvasının yanına küçük bir patika çizdi.

Sonra arkadaşlarına dönüp, "Bu patikanın nereye gideceğini birlikte çizebilir miyiz?" diye sordu.

Çocuklar sevinçle kabul ettiler.

Biri patikanın sonuna göl çizdi, biri küçük taşlar ekledi, biri de kuş yuvası yaptı.

Resim artık yalnızca Vira'nın ya da tek bir çocuğun resmi değildi.

Bütün sınıfın emeğini taşıyan büyük ve canlı bir orman olmuştu.

Birlikte yapılan işler, herkesin rengiyle daha güzel olur.

Günün sonunda Öğretmen Ferah resmi sınıfın en güzel köşesine astı.

Vira kalem kutusunu çantasına koyarken kendini mutlu hissediyordu.

Kalemleri hâlâ onundu. Ama onları özenle paylaşınca arkadaşlarıyla daha güzel bir şey yapabildiğini öğrenmişti.