Konuşmayı Unutan Küçük Papağan Nira

1. Bölüm: Renkli Orman'ın Neşeli Sesi

Nira Eskiden Çok Konuşurdu

Renkli Orman'da, kırmızı gagalı ve yeşil kanatlı küçük bir papağan yaşarmış.

Onun adı Nira imiş.

Nira sabahları dalların arasında uçar, duyduğu güzel sözleri tekrar eder ve arkadaşlarına neşeli selamlar verirmiş.

Orman okulunda herkes onun sesini tanırmış.

Nira bazen öğretmeni Baykuş Talu'nun anlattığı bilgileri tekrar eder, bazen de şarkı söyleyen kuşlara eşlik edermiş.

Konuşmak Nira için oyun gibiymiş.

Fakat bir gün orman okulunda küçük bir hata yapmış.

Baykuş Talu, çocuklara yaklaşan piknik günü için getirilecek eşyaları sayıyormuş.

Nira heyecanla söz almak istemiş.

Sepet demek isterken kelimeyi karıştırmış ve başka bir sözcük söylemiş.

Bazen küçük bir hata, bize olduğundan daha büyük görünebilir.

Birkaç arkadaşının gülmesiyle Nira'nın yanakları ısınmış ve sesi bir anda küçülmüş.

2. Bölüm: Sessiz Kalmaya Karar Vermek

Yanlış Söylemekten Korkmak

O günden sonra Nira konuşmadan önce çok uzun düşünmeye başlamış.

Bir kelimeyi yanlış söylerse herkesin yeniden güleceğini sanıyormuş.

Arkadaşları ona günaydın dediğinde yalnızca başını sallıyormuş.

Şarkı saatinde gagasını kapalı tutuyor, oyun sırasında fikrini söylemiyormuş.

Kısa süre sonra ormanda herkes Nira'nın ne kadar sessizleştiğini fark etmiş.

Baykuş Talu bir gün ders bitince Nira'nın yanına gelmiş.

"Sesini duymayı özledik," demiş nazikçe.

Nira yere bakmış ve çok kısık bir sesle yanlış konuşmaktan korktuğunu söylemiş.

Baykuş Talu, herkesin bazen kelimeleri karıştırabileceğini anlatmış.

Önemli olanın hiç hata yapmamak değil, gerektiğinde durup düzeltmek olduğunu söylemiş.

Hata yapmak sesimizi değersiz yapmaz. Hata, öğrenmenin küçük bir parçasıdır.

Nira bunu duysa da içindeki çekingenlik hemen geçmemiş.

3. Bölüm: Piknik Hazırlığı

Ormanda Hareketli Bir Sabah

Birkaç gün sonra Renkli Orman'da piknik sabahı gelmiş.

Çocuklar meyve sepetleri, küçük örtüler ve su kapları hazırlamış.

Piknik alanına ulaşmak için ormandaki eski tahta köprünün yanından geçmek gerekiyormuş.

Baykuş Talu, herkesin sırayla ve dikkatli yürümesini istemiş.

Nira en arkada uçuyormuş.

Konuşmak zorunda kalmamak için kalabalığın biraz gerisinde kalmayı tercih etmiş.

Tam köprüye yaklaşırken kulağına hafif bir çıtırtı gelmiş.

Nira aşağıya bakmış ve köprünün yanındaki tahta levhalardan birinin gevşediğini fark etmiş.

Levha tamamen kopmamış ama üzerine basılırsa yerinden oynayabilirmiş.

Öndeki küçük hayvanlar köprüye doğru yürümeye devam ediyormuş.

Bazen gördüğümüz küçük bir ayrıntıyı paylaşmak, büyük bir sorunu önleyebilir.

Nira'nın kalbi hızlanmış. Konuşması gerektiğini anlamış ama sesi yine boğazında kalmış.

4. Bölüm: Nira Sesini Buluyor

Kısa ve Açık Bir Uyarı

Nira bir an sessiz kalırsa kimsenin ona gülmeyeceğini düşünmüş.

Ama sonra arkadaşlarının köprüye yaklaştığını görmüş.

Yanış bir kelime söylemekten korkuyormuş. Fakat hiç konuşmamak daha büyük bir sorun oluşturabilirmiş.

Baykuş Talu'nun sözlerini hatırlamış.

Önce durup yavaşça nefes almış.

Sonra en kısa ve en açık cümleyi seçmiş.

"Durun. Köprünün tahtası gevşemiş," diye seslenmiş.

Sesi başta biraz titremiş ama herkes onu duymuş.

Baykuş Talu hemen grubu durdurmuş ve köprüyü kontrol etmiş.

Gerçekten de bir levha yerinden oynamış.

Cesur konuşmak her zaman yüksek sesle bağırmak değildir. Bazen doğru zamanda açıkça söylemektir.

Yetişkin hayvanlar köprünün o bölümünü güvenli bir ip ile kapatmış ve çocukları başka bir yoldan götürmüş.

5. Bölüm: Sesin Değeri

Nira'nın Yeni Cesareti

Piknik alanına ulaştıklarında herkes Nira'ya teşekkür etmiş.

Nira önce utanmış ve kanatlarını hafifçe kapatmış.

Baykuş Talu ona, uyarısının çok işe yaradığını söylemiş.

"Kelimen kusursuz olmak zorunda değildi," demiş. "Açık, sakin ve gerekliydi. Bu yeterliydi."

Nira o an sesinin yalnızca şarkı söylemek veya güzel konuşmak için olmadığını anlamış.

Sesini soru sormak, yardım istemek, uyarmak ve duygularını anlatmak için de kullanabilirmiş.

Piknik sırasında arkadaşlarından biri ona meyve uzatmış.

Nira bu kez yalnızca başını sallamamış.

"Teşekkür ederim," demiş.

Sözcükleri doğru çıkmış. Ama yanlış çıksaydı da dünyanın sonu olmayacağını artık biliyormuş.

Kendi sesimizi kullanmak, kendimize ve çevremize değer vermenin bir yoludur.

O günden sonra Nira yine bazen çekinmiş, bazen kelimeleri düşünmüş.

Ama artık tamamen susmamış.

Renkli Orman'da biri önemli bir şey gördüğünde, Nira'nın öğrendiği cümleyi hatırlarmış: Önce sakinleş, sonra açıkça söyle.