Karanlıktan Korkan Ateş Böceği Sera

Sera ve Karanlık

Çiçekli bir çayırın yanında, ağaçlarla çevrili sakin bir orman varmış. Bu ormanda Sera adında küçük bir ateş böceği yaşarmış. Sera gündüzleri çok neşeliymiş. Papatyaların üstüne konar, ince otların arasında dolaşır ve rüzgârla sallanan yaprakları izlemeyi severmiş. Ama güneş yavaş yavaş batmaya başlayınca içi sıkılırmış. Gökyüzü mora döndüğünde Sera'nın kalbi hızlanır, kanatları yavaşlar ve etrafa tedirgin gözlerle bakarmış. Diğer ateş böcekleri gece olunca neşe içinde uçup ışıklarını parlatırken, Sera büyük bir yaprağın altına saklanırmış. Karanlıkta ağaç gövdeleri ona dev gibi görünür, çalıların hışırtısı kulağına çok büyük gelirmiş. Bu yüzden ışığını da çoğu zaman kısarmış. Kendi parıltısının kimseye yetmeyeceğini düşünürmüş.

Bazen korktuğumuz şey büyüdükçe, kendi gücümüzü olduğundan küçük sanırız.

Sera o akşam yine yaprağın altına saklanırken içinden, "Keşke karanlıktan hiç korkmasaydım," diye geçirmiş.