Karanlıktan Korkan Ateş Böceği Sera

1. Bölüm: Geceden Saklanan Minik Işık

Sera ve Karanlık

Çiçekli bir çayırın yanında, ağaçlarla çevrili sakin bir orman varmış. Bu ormanda Sera adında küçük bir ateş böceği yaşarmış.

Sera gündüzleri çok neşeliymiş. Papatyaların üstüne konar, ince otların arasında dolaşır ve rüzgarla sallanan yaprakları izlemeyi severmiş.

Ama güneş yavaş yavaş batmaya başlayınca içi sıkılırmış.

Gökyüzü mora döndüğünde Sera'nın kalbi hızlanır, kanatları yavaşlar ve etrafa tedirgin gözlerle bakarmış.

Diğer ateş böcekleri gece olunca neşe içinde uçup ışıklarını parlatırken, Sera büyük bir yaprağın altına saklanırmış.

Karanlıkta ağaç gövdeleri ona dev gibi görünür, çalıların hışırtısı kulağına çok büyük gelirmiş.

Bu yüzden ışığını da çoğu zaman kısarmış. Kendi parıltısının kimseye yetmeyeceğini düşünürmüş.

Bazen korktuğumuz şey büyüdükçe, kendi gücümüzü olduğundan küçük sanırız.

Sera o akşam yine yaprağın altına saklanırken içinden, "Keşke karanlıktan hiç korkmasaydım," diye geçirmiş.

2. Bölüm: Ormandaki Ağlama Sesi

Yumi Yolunu Kaybediyor

O gece ay bulutların arkasında kalmış. Orman her zamankinden daha karanlık görünüyormuş.

Sera yaprağın altında beklerken uzaktan ince bir ses duymuş.

Ses önce hafifmiş, sonra biraz daha belirgin olmuş.

Sanki biri korkuyla ağlıyormuş.

Sera başını yaprağın altından uzatmış ve sesin geldiği yöne dikkatle bakmış.

Çalılıkların yanında küçük bir kirpi duruyormuş. Adı Yumi imiş.

Yumi'nin gözleri dolmuş, burnu titriyormuş. Eve dönerken yanlış patikaya sapmış ve yuvasını bulamamış.

Sera onu görünce hemen yanına gitmek istemiş. Ama karanlık ormana çıkma düşüncesi yine içini ürpertmiş.

Bir an için yeniden yaprağın altına saklanmayı düşünmüş.

Cesaret çoğu zaman korkunun hiç olmaması değil, önemli bir nedenle korkuya rağmen harekete geçmektir.

Sera, Yumi'yi yalnız bırakmak istememiş. Küçük bir ışık da olsa işe yarayabileceğini düşünmüş.

3. Bölüm: Küçük Işıkla Atılan İlk Adımlar

Sera Korkusunu Fark Ediyor

Sera yavaşça yaprağın altından çıkmış ve Yumi'nin yanına uçmuş.

"Ağlama," demiş usulca. "Ben Sera. İstersen birlikte yuvanı arayabiliriz."

Yumi burnunu silmiş ve başını sallamış. Yuvasının yosunlu kayanın arkasında olduğunu, ama hangi yoldan geldiğini unuttuğunu söylemiş.

Sera'nın karnı yine sıkışmış. Karanlıkta ileri bakınca gölgeler uzun ve garip görünüyormuş.

Tam geri dönmek isterken, anne ateş böceğinin ona öğrettiği bir şeyi hatırlamış.

Korktuğunda önce durur, sonra yavaşça nefes alırmış.

Sera gözlerini kapatıp küçük bir nefes almış. Sonra ışığını biraz daha açmış.

Parıltısı çimenlerin üstüne düşünce önlerindeki dar patika görünmeye başlamış.

Yumi şaşkınlıkla gülümsemiş. "Senin ışığın yolu gösteriyor," demiş.

Bazen sahip olduğumuz şeyin değerini, bir başkasına iyi geldiğinde daha iyi anlarız.

Sera hala biraz korkuyormuş, ama artık yalnızca karanlığa değil, kendi ışığının aydınlattığı yola da bakıyormuş.

4. Bölüm: Karanlığın İçindeki Yol

Sera Işığını Kullanıyor

Sera önde uçarak yolu aydınlatmış, Yumi de dikkatle arkasından yürümüş.

Patikanın bir yerinde devrilmiş ince dallar varmış. Sera ışığını oraya çevirince Yumi dalları fark edip üstlerinden dikkatle geçmiş.

Biraz ileride küçük bir su birikintisi görülmüş. Işık suyun üstünde parlayınca yolun sağ tarafındaki kuru taşlar seçilmiş.

Sera ilerledikçe karanlığın içindeki her şey ona biraz daha anlaşılır görünmeye başlamış.

Ağaç gövdeleri artık dev gibi canavarlar değil, sessizce duran ağaçlarmış.

Çalıların sesi korkunç değil, rüzgarın yapraklarla konuşmasıymış.

Bir süre sonra Yumi uzakta yosunlu kayayı görmüş ve sevinçle zıplamış.

"İşte evim orada," diye bağırmış.

Yuvanın önüne geldiklerinde Yumi'nin ailesi endişeyle dışarıda bekliyormuş.

Korktuğumuz bir yerde attığımız küçük ama doğru adımlar, başkaları için de güvenli bir yol açabilir.

Yumi'nin annesi ile babası Sera'ya teşekkür etmiş. Sera ilk kez ışığının bu kadar önemli bir işe yaradığını hissetmiş.

5. Bölüm: Sera'nın Yeni Cesareti

Karanlıkta Parlayan Güç

Sera yuvasına dönerken gökyüzüne bakmış. Bulutların arasından ay yeniden görünmüş.

Orman hala karanlıkmış. Ama bu kez karanlık ona eskisi kadar korkutucu gelmiyormuş.

Çünkü karanlığın içinde kendi ışığını daha net görebildiğini fark etmiş.

Ertesi gece diğer ateş böcekleri çayırın üstünde uçarken Sera yine biraz çekinmiş.

Kalbi biraz hızlı atmış, ama saklanmamış.

Durmuş, yavaşça nefes almış ve ışığını küçük bir yıldız gibi açmış.

Sonra kanatlarını hareket ettirip diğer ateş böceklerinin yanına uçmuş.

Sera'nın korkusu bir gecede tamamen kaybolmamış.

Ama artık biliyormuş ki korktuğu zaman da ışığını kullanabilir, yardım isteyebilir ve küçük adımlarla ilerleyebilirmiş.

Gerçek cesaret, korkuyu yok etmek değil, korkuyla birlikte yol almayı öğrenmektir.

O günden sonra ormanda biri gece yolunu şaşırırsa, küçük ama sıcak bir ışık hemen görünürmüş.

Bu ışık, karanlıktan korksa da kendi gücünü bulan Ateş Böceği Sera'nın ışığıymış.