Eylül ve Büyüyen Kâğıt Ay

1. Bölüm: Pencere Yanındaki Kâğıt Ay

Küçük bir ay, büyük bir fikir

Bir varmış, bir yokmuş. Eylül, penceresine vuran sabah ışığını izliyormuş. Bir yaprağın gölgesi duvarda kıpırdıyormuş. Yaprak dışarıdaymış, gölgesi içerideymiş. Eylül elini sallamış. Duvardaki küçük el de sallanmış. Bu sessiz selam onu güldürmüş.

Babası Utku yanına oturmuş. Eylül duvarı göstermiş. ‘Bugün gölgelerle masal oynayabilir miyiz?’ diye sormuş. Babası gülümsemiş. ‘Oynayabiliriz. Masalımızda kim olsun?’ demiş. Eylül biraz düşünmüş. Sonra gökyüzündeki ayı hatırlamış. Masalında yuvarlak bir ay olsun istemiş.

Birlikte geniş masaya geçmişler. Eylül sarı kâğıdı seçmiş. Babası ondan büyük bir daire kesmiş. Dairenin arkasına kısa, geniş bir karton tutacak takmış. Tutacağın köşeleri yuvarlakmış. Eylül kâğıt ayı tutmuş. Ayın üzerinde yazı veya yüz yokmuş.

‘Ben ona yüzü varmış gibi konuşabilirim,’ demiş Eylül. Ayı usulca sağa çevirmiş. ‘Merhaba, ben bugün gezmeye çıktım!’ diye ince bir ses yapmış. Babası eliyle selam vermiş. Eylül bu kez ayı sola çevirmiş. Kâğıt, konuşmasa da oyun içinde konuşabiliyormuş.

Masalın ayı, bir tepenin arkasından doğacakmış. Eylül yeşil kâğıttan bir tepe istemiş. Babası yuvarlak tepeli bir parça hazırlamış. Birlikte onu küçük oyun perdesinin önüne yerleştirmişler. Ay için yumuşak bir mor bulut da hazırlamışlar. Bütün parçalar büyükmüş.

Kâğıt ayımız küçük olabilir. Onunla anlatacağımız masal kocaman olabilir.

Babası oyun ışığını kendisi kurmuş. Işık sağlam bir yerde duruyormuş. Eylül yalnızca kâğıt ayı tutacakmış. Önce ayı perdeye yakın kaldırmış. Perdede küçük, koyu bir yuvarlak görünmüş. Eylül kendi kâğıdına, sonra gölgesine bakmış. İkisi aynı şey değilmiş.

‘Benim ayım bütün tepenin üstünden görünsün istiyordum,’ demiş. Gölge, düşündüğü kadar büyük değilmiş. Eylül sarı kâğıdı indirmiş. Kâğıtta bir yırtık yokmuş. Tutacak da sağlam duruyormuş. ‘Yeni bir ay mı hazırlasak?’ diye sormuş. Babası hemen kâğıt kesmemiş.

‘Önce bununla bir deneme yapalım mı?’ demiş babası. Eylül başını sallamış. Aynı ayın başka türlü görünüp görünemeyeceğini merak etmiş. Kâğıt tepeyi masada bırakmışlar. Babası ışığı almış. Birlikte daha rahat görebilecekleri okuma köşesine geçmişler.

2. Bölüm: Ay Bir Büyümüş, Bir Küçülmüş

Aynı kâğıtla başka bir deneme

Okuma köşesinde açık renk bir perde varmış. Babası ışığı hazırlamış. Eylül perdenin önündeki boş yolda durmuş. Işık onun arkasında, perde önündeymiş. Sarı ayı ikisinin arasında tutmuş. Babası bütün hazırlıkları kontrol etmiş. Sonra Eylül'e nerede durabileceğini göstermiş.

Eylül önce perdeye yakın durmayı denemiş. Küçük yuvarlak gölge yeniden ortaya çıkmış. ‘Sabah gördüğümüz ay gibi,’ demiş. Babası yanında bekliyormuş. ‘Şimdi perdeye biraz daha uzak durabilirsin,’ demiş. Eylül geniş boş alanda bir adım yer değiştirmiş.

Bu kez ışığa biraz yaklaşmış. Kâğıt ayı yine aynı yükseklikte tutmuş. Perdede daha büyük bir yuvarlak oluşmuş. Eylül gözlerini açmış. Elindeki kâğıt büyümemiş. Ama gölgesi büyümüş! ‘Ayımız kocaman oldu!’ demiş. Babası onunla birlikte perdeye bakmış.

Eylül kâğıdın kenarına dokunmuş. Sarı daire hâlâ aynı daireymiş. Tutacağı da değişmemiş. ‘Büyüyen kâğıt değilmiş,’ demiş yavaşça. Babası gülümsemiş. ‘Evet, gölgesinin boyu değişti,’ demiş. Eylül bir süre gölgeyi incelemiş. Ortasında bir yüz aramamış; koyu bir yuvarlak görmüş.

Sonra perdeye doğru yeniden yaklaşmış. Ay ışığa daha uzak kalmış. Gölge bu kez küçülmüş. Eylül aynı hareketi hemen tekrar etmek yerine durmuş. ‘Şimdi küçük ay tepemin arkasına saklanabilir,’ demiş. Denediği şey, masalına yeni bir fikir vermiş.

Kâğıdım aynı kaldı. Yerini değiştirince gölgesi büyüyüp küçüldü.

Kâğıt tepeyi de buraya getirmişler. Babası tepeyi perdenin önünde tutmuş. Eylül ayı yukarı kaldırmış. Ayın gölgesi tepenin üstünden görünmüş. Sonra aşağı indirmiş. Yuvarlak yavaşça saklanmış. ‘Ay dinlenmek için tepenin arkasına geçti,’ diye anlatmış Eylül.

Büyük gölge bazen perdenin kenarına taşıyormuş. Eylül daha çok yaklaşmak yerine yerini değiştirmiş. Işıkla perde arasında rahat bir yer bulmuş. Artık ay perdenin içine sığıyormuş. Eylül gözleriyle kontrol etmiş. ‘Masalımı buradan anlatabilirim,’ demiş. Babası da başını sallamış.

Eylül sarı ayı kucağına alıp oturmuş. Bir küçük ay, bir büyük ay için başka kâğıtlar gerekmemiş. Akşam olunca bahçede bir gösteri yapmak istemiş. Babası perdeyi oraya kurabileceklerini söylemiş. Eylül mor bulutu hatırlamış. Onun da masalda bir yeri olacakmış.

3. Bölüm: Bahçedeki Küçük Ay Masalı

Bir keşiften doğan gösteri

Akşam bahçeye pembe bir ışık yayılmış. Eylül babasının yanında dışarı çıkmış. Babası küçük perdeyi sağlamca kurmuş. Oyun ışığını da kendisi yerleştirmiş. Perdenin önünde geniş bir boş yer bırakmış. Eylül sarı ayı, yeşil tepeyi ve mor bulutu getirmiş.

Önce gösterinin başlangıcını düşünmüşler. Babası tepeyi tutacakmış. Eylül ayı hareket ettirip konuşacakmış. Mor bulutu perdenin kenarına yerleştirmişler. Kâğıtlar birbiriyle karışmamış. Babası perdeyi göstermiş. ‘Hazır olduğunda başlayabilirsin,’ demiş. Eylül acele etmeden ayın tutacağını eline almış.

‘Bir varmış, bir yokmuş,’ diye başlamış. ‘Yuvarlak bir ay, yeşil bir tepenin arkasında dinleniyormuş.’ Babası tepeyi perdenin önünde tutmuş. Eylül ayı aşağıda bekletmiş. Sonra usulca yukarı kaldırmış. Koyu yuvarlak gölge, tepenin üstünden doğmuş. Eylül buna sevinmiş.

Masalın ayı aşağıdaki çiçekleri merak ediyormuş. ‘Acaba beni görebiliyorlar mı?’ demiş. Eylül, ayı ışığa biraz yaklaştırmış. Perdede daha büyük bir gölge oluşmuş. ‘İşte buradayım!’ diye söylemiş. Babası ince bir çiçek sesi yapmış. ‘Seni görüyoruz, yuvarlak ay!’ demiş.

Sonra ay mor bulutun altından geçmek istemiş. Büyük gölge bulutun yanına sığmamış. Eylül sabahki denemesini hatırlamış. Ayı perdeye biraz yaklaştırmış. Gölge küçülünce bulutun altında bir yer bulmuş. ‘Şimdi buradan geçebilirim,’ demiş ayın sesiyle. Kimseye kızması gerekmemiş.

Birlikte denedik, birlikte gördük. Şimdi ayımızın masalını anlatabiliriz.

Ay, çiçeklere iyi akşamlar söylemiş. Sonra yeniden tepenin üstüne yükselmiş. Eylül onu perdenin içinde rahatça görünen yerde tutmuş. Babası tepeyi yavaşça indirmiş. Gösteri bitince ışığı kapatmış. Perdede artık ay yokmuş. Eylül'ün elindeki sarı kâğıt ise duruyormuş.

‘Kâğıt aynı kaldı, gölgesi değişti,’ demiş Eylül. Babası onun yanına oturmuş. Birlikte bahçenin kokusunu duymuşlar. Eylül gösterisinin en sevdiği yerini anlatmış. Büyük ayın küçülüp bulutun altına geçmesiymiş. Küçük olmak o sahnede çok işe yaramış.

İçeri dönerken büyük kâğıt parçalarını düz bir kutuya koymuşlar. Babası ışığı ve perdeyi kaldırmış. Eylül ertesi gün için bir fikir düşünmüş. Belki kâğıttan bir balık deneyecekmiş. Bugün bir ayla başlamış, birlikte denemiş ve kendi masalını anlatmış. Küçük keşfi yanında kalmış.

Bu masaldan ne öğrendik?

Bir şey beklediğimiz gibi görünmediğinde birlikte başka bir yol deneyebiliriz. Eylül, kâğıt ayın yerini değiştirerek gölgesini büyütüp küçülttü. Küçük bir keşiften kendi masalını kurdu.