Lina ve Uyuyan Yıldız Tohumu

Ay Işığında Bir Keşif

Bir varmış, bir yokmuş. Uzak mı uzak, yemyeşil ağaçlarla çevrili küçük bir köyde Lina adında meraklı bir çocuk yaşarmış. Lina gündüzleri bahçedeki çiçeklerle ilgilenir, geceleri ise penceresinin önüne oturup yıldızları izlermiş. Ona göre gökyüzündeki her yıldızın anlatacak farklı bir hikâyesi varmış.

Bir gece ay, ormanın üzerine gümüş renkli bir örtü sermiş. Lina tam yatağına girecekken bahçenin ilerisinde küçük bir ışığın yanıp söndüğünü fark etmiş. Işık bir ateş böceği gibi uçmuyor, toprağın üzerinde usulca parlıyormuş. Lina hırkasını giyip el fenerini almış ve ışığın gelen yere doğru yürümüş.

Işık, ormanın kıyısındaki yaşlı çınar ağacının kökleri arasından geliyormuş. Lina eğilip baktığında ceviz büyüklüğünde, altın renkli bir tohum görmüş. Tohumun üzerinde minicik yıldız şekilleri varmış. Lina onu avucuna aldığı anda tohum sıcak ve yumuşak bir ışıkla parlamaya başlamış.

Tam o sırada ağacın dallarından ince bir ses duyulmuş: "Onu dikkatli tut!" Lina başını kaldırınca kırmızı atkılı küçük bir sincap görmüş. Sincap hızla ağaçtan inip kendisini tanıtmış. Adı Fındık'mış ve ormandaki ağaçların tohumlarını korumakla görevliymiş.

Fındık, Lina'nın avucundaki şeyin sıradan bir tohum olmadığını anlatmış. Bu, gökyüzündeki Yıldız Ağacı'ndan düşen son yıldız tohumuymuş. Gün doğmadan önce Yüksek Tepe'deki eski ağacın köklerine dikilmezse ışığını tamamen kaybedecekmiş.

Bazen küçücük bir ışığı korumak, bütün gökyüzünü korumak demektir.

Lina önünde uzanan karanlık ormana bakmış. Yüksek Tepe'ye giden yolun uzun ve zorlu olduğunu biliyormuş. Yine de avucundaki tohumun ışığının giderek azaldığını görünce kararını vermiş. "Onu yalnız bırakmayacağım," demiş. Fındık da kuyruğunu sevinçle sallamış. Böylece ikisi, yıldız tohumunu kurtarmak için gece yolculuğuna başlamış.